Żył 20.000.000 lat temu, żyje też współcześnie. O stworzeniach opornych na ewoluowanie

Kopania wiedzy podała ostatnio do wiadomości ciekawą informacją. Otóż znaleziono skamielinę owada, którą wydatowano na 20.000.000. Owad, którego reprezentuje ta skamielina żyje też w naszych czasach i wcale nie uległ zmianom ewolucyjnym. Standardowymi przykładami tzw. żywych skamielin są latimeria, skrzypłocz i hatteria. Jak mawiają ewolucjoniści uciekły one od ewolucji, ponieważ działała na nie tzw. selekcja stabilizująca. Ewolucjoniści wytypowali trzy typy selekcji. Jedną z nich nazwali selekcją kierunkową. Drugą doborem rozrywającym, a trzecią selekcją stabilizującą.

                                           Skrzypłocz

                                            Hatteria

 Selekcja stabilizująca to taka, która eliminuje fenotypy skrajne (w przeciwieństwie do selekcji kierunkowej) i to właśnie dzięki takiemu rodzajowi selekcji, jak zapewniają neodarwiniści, mogą istnieć na świecie stworzenia, które przez miliony lat nie uległy istotnym zmianom ewolucyjnym i w niezmienionej postaci dożyły do naszych czasów. No cóż nie od dziś wiadomo, że teoria ewolucji, to teoria uniwersalna, która nie poddaje się falsyfikacji. 

                                         Latimeria

                                     Prapłaziec

Teoria inteligentnego projektu (biblijny kreacjonizm starej Ziemi) przewiduje, że zapis kopalny będzie ukazywał stałość gatunków i brak form przejściowych, natomiast teoria ewolucji zakłada coś wręcz przeciwnego. Obraz, jaki się wyłania badając zapis kopalny nie harmonizuje z przewidywaniami neodarwinistów, więc żeby jakoś odtłumaczyć wszystkie zaobserwowane fakty i nadać swoim wnioskom pozór naukowości wymyślili oni istnienie selekcji stabilizującej.

Dwa modele rozwoju biosfery. Model ewolucjonistyczny i kreacjonistyczny

W rzeczywistości to cała biosfera składa się z żywych skamielin. Np. gąbki pamiętają okres kambryjski, korale nieco późniejszy, krokodyle pamiętają czas, gdy na Ziemi panowały dinozaury, nietoperze eocen itd.. Zapis kopalny charakteryzuje się ciekawą prawidłowością. Wszystkie linie rodowe w zapisie kopalnym od chwili swojego pojawienia się w zapisie kopalnym albo istnieją przez tysiące pokoleń, nie ulegając żadnym istotnym zmianom i następnie znikają z zapisu kopalnego (tak samo nagle jak się w nim pojawiły), albo w formie nie zmienionej dotrwały do naszych czasów. No i oczywiście brakuje wszędzie form przejściowych. Jak to powiedział pewien komentator naukowy „form przejściowych brakuje wszędzie tam, gdzie byłyby bardzo potrzebne”.

 

                           Gąbki morskie 

A teraz zacytujmy, co ma do powiedzenia Kopalnia wiedzy na temat wspomnianego znaleziska owada pochodzącego sprzed 20.000.000 lat:

Skamieniały okaz chrząszcza, znaleziony na południu Syberii w mioceńskich osadach rzeki Irtysz sprzed 16-23 mln lat, reprezentuje żyjący jeszcze dziś gatunek – Helophorus sibiricus. Należy on do rodziny kałużnicowatych (Hydrophilidae), występującej zarówno w Eurazji, jak i w Ameryce Północnej.

W 1860 r. jako pierwszy opisał ten gatunek chrząszcza rosyjski entomolog Wiktor Iwanowicz Moczulski, który pracował z okazami zebranymi nad Bajkałem. H. sibiricus prowadzi wodny tryb życia, zamieszkuje głównie istniejące okresowo, obfitujące w zalaną roślinność zbiorniki.

Na podstawie zapisu kopalnego kiedyś uznawano, że średni okres występowania gatunku owada to ok. 2-3 mln lat. Biolodzy coraz częściej natrafiają jednak na dowody, że to nieprawda. Datowanie metodą zegara molekularnego, która zakłada, że tempo narastania różnic jest w miarę stałe, sugeruje, że niektóre gatunki owadów powstały co prawda w plejstocenie (tak twierdzą Cardoso i Vogler w artykule opublikowanym w 2005 r. w piśmie Molecular Ecology), ale niektóre mogły przetrwać nawet 10-20 mln i żyją nadal także dziś. Na razie nie wiadomo, jak poradziły sobie z wydarzeniami, które wyeliminowały inne zwierzęta. Niewykluczone, że było to możliwe dzięki zamiłowaniu do stabilnych środowisk.

Niestety, dotąd znaleziono niewiele skamieniałości, które potwierdzałyby założenie o długowieczności gatunków owadów. Często cechy wskazujące na przynależność taksonomiczną i pozwalające dokonywać porównań ze współczesnymi owadami (przede wszystkim budowa męskich genitaliów) zostały zatarte przez czas i warunki „przechowywania”.

W znalezionym przez zespół Martina Fikáčka z Muzeum Narodowego w Pradze okazie nie zachowały się co prawda genitalia, widać za to doskonale typowe dla gatunku ziarnistości na przedpleczu, czyli widocznej z góry przedniej części tułowia.”

ŹRÓDŁO:   http://kopalniawiedzy.pl/Helophorus-sibiricus-chrzaszcz-Syberia-Irtysz-miocen-osady-skamienialosc-Kartaszewo,14042

One response to “Żył 20.000.000 lat temu, żyje też współcześnie. O stworzeniach opornych na ewoluowanie

  1. Pingback: O pająkach Korsarzach nie zmienionych przez 305 milionów lat. Znowu o zwierzętach opornych na ewolucję | BioSławek

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s