Jak długo człowiek istnieje na ziemi?

1

Rozważmy problem problemy z datowaniem radiometrycznym na przykładzie datowania stanowisk archeologicznych w Australii:

 

Australia nie tak bardzo izolowana

 

zoom-600x450

 

„Przodkowie współczesnych Aborygenów przybyli do Australii co najmniej 45 tys. lat temu. Z danych, którymi nauka dotychczas dysponowała, wynikało, że od tego momentu, aż do europejskiej kolonizacji w XIX w., Australia była izolowanym lądem i nie osiedlali się tam żadni nowi przybysze.

Międzynarodowy zespół genetyków ogłosił właśnie na łamach czasopisma PNAS, że natrafił na dowody istotnego przepływu genów od mieszkańców Indii do rodowitych Australijczyków, do którego doszło około 4230 lat temu.

Ślady tego zdarzenia badacze znaleźli dzięki analizom różnorodności genetycznej 344 mieszkańców Australii, Nowej Gwinei, południowo-wschodniej Azji, Indii, Chin i USA. Okazało się, że jedna dziesiąta Aborygenów, których DNA analizowano ma genetyczną domieszkę z Indii.

Co ciekawe, uzyskana przez genetyków data zbiega się z wieloma zmianami w Australii, których ślady odkrywali dotąd archeolodzy. Właśnie około 4 tys. lat temu w Australii pojawiły się pierwsze mikrolity (bardzo małe kamienne narzędzia), psy dingo, a także nowe sposoby wykorzystywania roślin. – Możliwe, że te zmiany były związane z wykrytą przez nas migracją – mówi Irina Pugach z Instytutu Antropologii Ewolucyjnej Maksa Plancka w Lipsku (Niemcy), główna autorka badań.

Naukowcy uzyskali również ciekawe informacje dotyczące przybycia do Australii przodków tamtejszych Aborygenów. Są to dowody wskazujące na wspólne pochodzenie mieszkańców Australii, Nowej Gwinei i ludu Mamanwa – negrytów z Filipin. Zdaniem badaczy populacje te wywodzą się najpewniej od jednej z pierwszych grup ludzi, którzy wyszli z Afryki i wędrowali szlakiem południowym (czyli wzdłuż wybrzeży Oceanu Indyjskiego).

Z badań wynika, że te trzy populacje rozdzieliły się około 36 tys. lat temu. Tak bardzo wczesne oddzielenie się mieszkańców Australii i Nowej Gwinei jest niespodzianką, gdyż dotąd sądzono, że doszło do tego około 8 tys. lat temu, gdy ocean zalał most lądowy łączący niegdyś te ziemie.”

 

http://wyborcza.pl/1,75476,93274.html

 

Australijscy Aborygeni stanowią i od zawsze stanowili poważny problem dla antropologii. Pojawili się bowiem na swoim kontynencie bardzo wcześnie, znacznie wcześniej niż ludzie w Ameryce i – co zadziwiające – sporo wcześniej niż w Europie. Już ten fakt może sugerować ich niezależne pochodzenie od kromaniończyków (pierwszych Europejczyków). W dodatku przynajmniej niektórzy z Aborygenów wykazują bardzo prymitywne cechy anatomiczne nawiązujące do neandertalczyków, jeśli nie wręcz do pitekantropów.

 

http://aborigine.pl/historia-aborygenow/

 

 

„Antropolodzy nie są w stanie ostatecznie wyjaśnić, jakie jest faktyczne pochodzenie Aborygenów, najstarszych mieszkańców Australii. Najbardziej prawdopodobna teoria głosi, że początki istnienia Aborygenów w Australii są konsekwencją zasiedlania kontynentu przez zróżnicowaną pod względem antropologicznym ludność, która w trzech falach, około 40-60 tysięcy lat temu przybyła na Antypody z Azji Południowo-Wschodniej, przedzierając się przez pomost wyspowy dzisiejszej Indonezji i wyspę Nową Gwineę. Pewnym jednak jest, że od samego początku, przybywający do Australii Aborygeni prowadzili koczowniczy tryb życia – zakładali niestałe osady, migrowali w poszukiwaniu zwierzyny i źródeł zdatnej do picia wody.

Co ciekawe, różne plemiona aborygeńskie żyły we względnej symbiozie – mimo że osady dzieliły różnice językowe (Aborygeni wykształcali wiele odmian językowych, część z plemion posługiwała się głównie językiem gestów) i kulturowe, to poszczególne plemiona handlowały ze sobą i wymieniały się bronią lub pożywieniem na zasadach pokojowych.”

W 1969 roku geolog Jim Bowler, obecnie profesor z Uniwersytetu w Melbourne, eksplorując nie nazwaną jeszcze wtedy okolicę w rejonie Jeziora Mungo w poszukiwaniu kopalnych jezior, natrafił na poddane częściowej kremacji szczątki ludzkie (Mungo I). W trakcie ekspedycji w 1974 roku zaledwie 300 m od poprzedniego znaleziska odkrył kolejny, tym razem kompletny szkielet ludzki (Mungo III). Wyschnięte obecnie Jezioro Mungo położone jest w południowo – zachodniej części Nowej Południowej Walii, około 740 km na zachód od Sydney i około 90 km na północny – wschód od miejscowości Mildura. Znajduje się na terenie Parku Narodowego Mungo i wchodzi w skład Regionu Wyschniętych Jezior Willandra, wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Odkrycie ludzkich szczątków w rejonie Jeziora Mungo, było dość przełomowe w historii badań nad śladami pierwszych mieszkańców Australii, ponieważ to właśnie wtedy została po raz pierwszy przekroczona granica 30 000 BP dla zasiedlenia tego kontynentu. Na ten wiek datowano bowiem pochówek Mungo III. Z kolei poddane częściowej kremacji szczątki ludzkie wydawały się być nieco młodsze około 20 000 – 26 000 BP. Od czasu swego odkrycia obydwa pochówki, a zwłaszcza ich wiek budziły dużo kontrowersji i zapoczątkowały ważną debatę.
[….]
W 1999 badacze z Australijskiego Uniwersytetu Narodowego z siedzibą w Canberze określili wiek szczątków ludzkich z Mungo III na 62 000 lat. Z kolei w 2003 roku interdyscyplinarna grupa badaczy powołana z inicjatywy samego odkrywcy tych pozostałości, a mianowicie prof. Jima Bowlera, przedstawiła 25 nowych dat optycznych, które datują obydwa pochówki (Mungo I oraz Mungo III) na około 40 000 +/- 2 000 BP. Zdaniem badaczy wskazuje to także na obecność ludności w rejonie Jeziora Mungo w okresie 50 000 – 46 000 BP. Uważają również, że ta nowa chronologia daje nowy obraz Homo Sapiens, adaptującego się do trudnego klimatu na tym najbardziej suchym kontynencie świata. Badacze dodają, że ewidencja stratygraficzna wskazuje na fluktuacje pomiędzy pełnym jeziorem a jego wysychaniem w okresie pomiędzy 50 000 – 40 000 BP. Najnowsze badania nad skutkami Ostatniego Maximum Zlodowacenia na południowej półkuli wskazują, że proces pustynnienia rozpoczął się tu dużo wcześniej niż wcześniej zakładano. Wiele obszarów wewnątrz kontynentu australijskiego wskazuje na dość znaczną redukcję wód powierzchniowych już około 35 000 BP. Wiele tamtejszych jezior wyschło zupełnie jeszcze przed 30 000 BP. Środowisko naturalne i klimat w epoce Plejstocenu nie były stabilne ale wręcz przeciwnie charakteryzowały się dość dużym zróżnicowaniem na przestrzeni czasu.
Od lat 50-tych XX wieku, kiedy jedynie podejrzewano, że ludzie mogli zasiedlić Australię jeszcze przed magiczną dla wielu barierą 10 000 BP, upłynęło wiele lat, podczas których nowe daty pojawiały się jak lawina. Odkryto artefakty, będące pozostałościami po ludzkich obozowiskach, które były użytkowane najprawdopodobniej 60 000 lat temu. W 2007 roku ukazał się w PNAS raport dotyczący wizji zasiedlenia Australii w świetle badań nad mitochondrialnym DNA i chromosomem Y. Zdaniem naukowców ich wyniki wskazują, że wszystkie australijskie linie powiązane są z exodusem anatomicznie współczesnych ludzi z Afryki około 50 000 – 70 000 lat temu. Ponadto mamy także do czynienia ze stanowiskami takimi jak Jinmium na Terytorium Północnym, gdzie odkryto także sztukę naskalną. Pierwsze ślady osadnictwa określono tu za pomocą metody termoluminescencyjnej na 116 000 +/- 12 000 lat temu. Zaraz jednak daty te zostały zredukowane do ostatnich 20 000 lat. Niemniej jednak wielu i są to głównie palinolodzy, chciałoby umieścić czas pierwszego zasiedlenia Australii w tak odległej przeszłości. Wśród badaczy trwa również debata pomiędzy zwolennikami „długiej i krótkiej chronologii”. „Długa chronologia” oparta zwykle na datowaniu OSL, wskazuje na zasiedlenie Australii przynajmniej 60 000 lat temu. Z kolei „krótka chronologia”, oparta na datowaniu radiowęglowym, określa czas przybycia pierwszych „Australijczyków” na około 45 000 lat temu. Przeciwnicy „długiej chronologii” kwestionują archeologiczne powiązanie pozostałości kulturowych z tymi „niekulturowymi”, które datuje metoda OSL. Jak wynika z powyższych rozważań, kwestia kiedy ludzie po raz pierwszy pojawili się w Australii dalej wzbudza wiele emocji, dyskusji i zażartych polemik. Wszystkie informacje, które tu zawarłam nie wyczerpują oczywiście tematu. Zachęcam więc wszystkich do dalszej eksploracji tego fascynującego zagadnienia.

 

http://www.abc.net.au/science/articles/2001/01/01/2813404.htm

Zrzut ekranu z 2016-03-12 09:17:30

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:37:07

ABORYGENI

 

 

Jak więc wyraźnie widać więcej tutaj domysłów i spekulacji niż konkretów. A to, co naukowcy mają, to i tak opiera się na założeniach opartych na innych założeniach: to znaczy na hipotezie Afrykańskiego Exodusu, który jest oparty na jeszcze innych założeniach.

Poza tym przeciwko datowaniu obecności ludzi na ziemi od prawie dwóch milionów lat przemawia najsilniej argument demograficzny:

Według oficjalnego stanowiska pewnego działu nauk teoretycznych, które zajmują się szeroko pojętą antropologią, przodkowie Aborygenów dotarli do Australii jakieś 49-50 000 lat temu. Natomiast Tasmanię zasiedlili rzekomo około 10 000 lat temu.

Ale co jest najdziwniejsze: kiedy w XVI-XVII wieku przybyli tam pierwsi Europejczycy, to Australię zamieszkiwało jedynie jakieś 300-400 000 Aborygenów, inne zródła mówią o 750-780 000, natomiast Tasmanię zamieszkiwało tylko około 5-10 000 Aborygenów! Dziwne to statystyki i nie wiadomo na jakich podstawach naukowych przeprowadzone. Nie chodzi mi o statystyki związane z ilością Aborygenów w momencie, gdy pojawili się tam Europejczycy, ale o te związane z szacowanym czasem kolonizacji Australii i Tasmanii przez przodków Aborygenów, których zastali Europejscy kolonizatorzy. Jared Diamond napisał, że najbardziej spektakularnym wydarzeniem jeżeli chodzi o kolonizację lądów przez naszych przodków było zasiedlenie obu Ameryk.
Początek ekspansji miał mieć rzekomo miejsce około 20 000 lat temu, gdy to przodkowie Indian najpierw przekroczyli Cieśninę Beringa, następnie 10-12 000 lat temu, na wysokości styku dzisiejszych granic Ameryki Północnej i Kanady weszli do Nowego Świata i go szybko skolonizowali.

 

Następnie w przeciągu około 1000 lat mieli oni zasiedlić obie Ameryki i bezpośrednio przyczynić się do eksterminacji tamtejszej megafauny. Przed przybyciem człowieka do Nowego Świata żyło tam wiele potężnych zwierząt: mamuty , mastodonty, glyptodonty, bobry wielkości niedzwiedzia, szablozębne koty, lwy, gepardy, wielbłądy, konie, ogromne leniwce naziemne i wiele innych gatunków, których już nie ma na świecie.
Jedna z uznanych teorii zagłady tej megafauny (którą popiera też Jared Diamond) nosi nazwę „Blitzkriegu” autorstwa geologa Paula Martina.
Uważa się, że pierwsi ludzie, którzy dotarli do obu Ameryk w krótkim czasie wytępili megafaunę, co zajęło nie więcej niż właśnie 1 000 lat.

 

https://www.geol.umd.edu/~tholtz/G204/lectures/204pleisto.html

 

I10-37-Quaternary

 

 

 

 

http://www.anthro.illinois.edu/faculty/cfennell/syllabus/anth157/157syllabus.html

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:52:21

 

http://visitingtheancients.com/blog/

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:54:31

 

http://www.examiner.com/article/north-carolina-cherokees-claim-to-be-descendants-of-clovis-culture

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:57:01

 

 

Stanowiska archeologiczne informują uczonych, że po około 1000 lat od chwili kolonizacji obu Ameryk broń kolonizatorów/myśliwych nagle się zmienia na nieprzystosowaną do łowienia grubego zwierza, a zapis kopalny informuje,że w tym mniej więcej czasie w Ameryce Północnej wyginęło około 73%, natomiast w Ameryce Południowej 80% wielkich ssaków!
Wspomniany geolog Paul Martin twierdzi, że przodkowie Indian trafili na istne Eldorado, gdy przybyli do Ameryki Północnej.

Obfitość niepłochliwych i wielkich zwierząt, które nigdy nie widziały człowieka, przez co padały łatwym łupem, przyczyniła się do gwałtownego przyrostu naturalnego populacji kolonizatorów, a w efekcie do jeszcze większego zapotrzebowania na żywność.

Na pierwszy ogień miały iść właśnie wielkie ssaki, co w połączeniu z łańcuchową reakcją polegającą na eliminacji całych łańcuchów pokarmowych, zdaniem Martina, przyczyniło się do ich błyskawicznej w skali geologicznego czasu zagłady.

Jak każda teoria i tezy Martina zostały poddane ostrej krytyce naukowców, którzy widzą to wszystko inaczej.

Dla potrzeb mojej argumentacji przejdę do najbardziej istotnych zarzutów.

Krytycy zadawali następujące pytania:

-Czy niewielka gromada kolonizatorów mogła rozmnożyć się wystarczająco szybko, żeby zaludnić półkulę, na której leża obie Ameryki w ciągu 1000 lat? 

-Cy mogli oni rozmnażać się i rozprzestrzeniać wystarczająco szybko aby 
pokonać prawie 13 000 kilometrów w czasie 1000 lat? 

-Czy tzw. myśliwi z Clovis, którzy mieli dać początek całej populacji Indian obu Ameryk byli rzeczywiście pierwszymi ludzmi, którzy dotarli do Nowego Świata? 

Odnosząc się do dzisiejszych obserwacji Jared Diamond zaczyna uzasadniać teorię, którą popiera. Twierdzi, że zagęszczenie pośród współczesnych łowców zbieraczy, nawet na obfitujących w zwierzynę terenach, nie przekracza czterech osób na dziesięć kilometrów kwadratowych.
Biorąc pod uwagę szacunki mówiące,że cały obszar zdolny do zamieszkania i polowań w Nowym Świecie w tamtych czasach wynosił jakieś 26 000.000 kilometrów kwadratowych, uważa się,że mogło tam żyć jakieś 10 000.000 myśliwych po jego zaludnieniu. Następnie Jared Diamond powołuje się na współczesne przykłady kolonizowania nowych obszarów (w książce przytacza te przykłady) i zaznacza, że tempo wzrostu populacji może osiągać w takich przypadkach 3,4% rocznie, co odpowiada temu, że każda para pozostawia czworo przeżywających dzieci, a średni czas pokolenia wynosi 20 lat.

 

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:17:29

 

 

Wobec takiego tempa przyrostu naturalnego początkowa populacja złożona z 100 łowców zbieraczy, którzy skolonizowali Nowy Świat rozmnażałaby się do liczby 10 000.000 „obywateli” przez 340 lat! A więc łowcy z Clovis mogli z łatwością rozmnożyć się do liczby 10 000.000 osobników w ciągu 1 000 lat, a nawet do liczby kilkudziesięciu milionów osobników! Mało tego, jeżeli ktoś chce postawić veto, co do założeń Diamonda odnośnie liczby dzieci, które dożywały wieku rozrodczego, twierdząc ,że to założenie zbyt optymistyczne, to zawsze można tą liczbę ograniczyć do 2-3 potomkówo i dołożyć kilkaset lat do tego całego rachunku.
Można też zawsze założyć,że pierwotna ilość kolonizujących Nowy świat ludzi wynosiła 200, albo 300 osób. A dlaczego nie?

 

http://www.crystalinks.com/clovis.html

 

paleoindians

 

 

Następnie Jared Diamond odpowiada na kolejne pytanie: Czy przodkowie pionierów z Edmonton mogli dotrzeć do południowego krańca Ameryki Południowej w ciągu 1000 lat? Odległość w linii prostej wynosi 13 000 kilometrów, więc musieliby przebywać około 13 kilometrów rocznie, aby przebyć tą odległość w 1000 lat.
Każdy wprawny współczesny łowca mógłby z łatwością pokonać taką odległość jednego dnia i nie ruszać się z miejsca przez pozostałe 364 dni!
Przy dopasowaniu tych faktów do bardziej współczesnych obserwacji migracji dziewiętnastowiecznych Zulusów z południowej Afryki, których zasięg osiągał 5000 km. w ciągu 50 lat te szacunki i oparte na nich wnioski, co do założeń, że przodkowie współczesnych Indian mogli czegoś takiego dokonać są nad wyraz racjonalne!

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:06:32

 

 

Więc ja mam teraz pytanie: dlaczego po rzekomych 50 000 lat w Europejczycy, którzy dotarli do Australii nie zastali tam mnóstwa Aborygenów, którzy staliby ciasno obok siebie na całym obszarze australijskiej wyspy, w kolejnych warstwach stojących innym na głowach i sięgających do księżyca. Zwłaszcza, że w Australii też żyła megafauna, którą rzekomo wytępili ludzie, a która, jak w Amerykach, mogła przyczynić się do nagłego wzrostu demograficznego. Jakie to czynniki selekcyjne mogły utrzymywać populację Aborygenów (australijskich i tasmańskich) na tak niskim poziomie bez szkody dla niej?

Ludzie są przystosowani do przeludniania [a raczej do szybkiego zaludniania] naszej planety:

http://kopalniawiedzy.pl/imigracja-fala-imigracji-czolo-plodnosc-dzieci-odziedziczyc-dr-Laurent-Excoffier,14235

Kobiety jako pierwsze osiedlające się na jakimś obszarze miały więcej dzieci i wnuków. Do takich wniosków doszli naukowcy z Kanady i Szwajcarii, analizując drzewa genealogiczne francuskich rodzin, które w XVII i XVIII w. zaczęły kolonizować prowincję Quebec. 

Zespół, którego członkiem był m.in. Damian Labuda z Uniwersytetu Montrealskiego, przyjrzał się ponad milionowi osób z fali kolonizacyjnej obejmującej lata 1686-1960. Korzystając z doskonałej dokumentacji regionów Saguenay–Lac-Saint-Jean i Charlevoix, zrekonstruowano przestrzenną dynamikę kolonizacji. 

Okazało się, że większość obecnej populacji Saguenay–Lac-Saint-Jean można sprowadzić do przodków, którzy żyli bezpośrednio lub w pobliżu czoła fali imigracji. Przodkowie z czoła fali przyczynili się do obecnej puli genowej w większym stopniu niż osoby z rdzenia fali. Najprawdopodobniej stało się tak w wyniku o 20% wyższej płodności kobiet z czoła fali. Co ważne, pionierki młodziej wychodziły za mąż i czerpały pełnymi garściami z najlepszych miejscowych zasobów. 

Laurent Excoffier z Uniwersytetu w Bernie, szef ekipy akademików, podkreśla, że potomkinie kobiet z czoła fali kolonizacji odziedziczyły ich wyższą płodność. Ponieważ nie zauważono podobnego zjawiska u pań z rdzenia fali, czyli wśród pokoleń przybyłych 30 lat po pionierach, wygląda na to, że jest to cecha utrwalona przez ewolucję podczas licznych ekspansji terytorialnych naszego gatunku. 

Dr Excoffier porównuje ludzi z czoła fali do ag z obrzeży obszaru występowania gatunku. Mają one większe kończyny przednie i silniejsze kończyny tylne, aby skuteczniej podbijać nowe tereny. Ich potomstwo dziedziczy takie kończyny. Dotąd podobnego efektu nie obserwowano u ludzi, francuscy imigranci po raz kolejny doprowadzili więc przełomu.

 

http://www.crystalinks.com/clovis.html

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:00:49

 

 

 

Za czasów Jezusa na ziemi żyło jakieś 200-250 milionów ludzi. Dzisiaj żyje około 7 miliardów. Czyli przez 2013 lat populacja ludzka z 250 000 000  urosła do 7 miliardów. Uczeni założyli, że człowiek występował na świecie już 50 000 lat temu i policzyli ilu przez te 50 000 lat ludzi mogło żyć na świecie. Według danych PRB dotychczas planetę zamieszkiwało 107 miliardów przedstawicieli Homo sapiens. Na jedną żyjącą obecnie osobę przypada 15 zmarłych. Liczba 7 miliardów zmarłych została przekroczona w okresie do ośmiu wieków przed naszą erą. A przecież jak się uważa Homo sapiens chodzi po ziemi od 200 000 lat! Więc ile ludzi żyło na ziemi od tamtego czasu? Ale to jeszcze nie wszystko: ludzie niewątpliwie należący do naszego gatunku, tzw. ludzie archaiczni, tacy, jak h. ergaster czy h. erectus chodzili po ziemi, jak się nas zapewnia, około 2 000 000 lat temu. Więc ilu ludzi od tamtego czasu mogło żyć na ziemi?

Uczeni nie potrafią w żaden sposób wytłumaczyć dlaczego ziemia nie została już setki razy przeludniona skoro człowiek chodził po ziemi już prawie 2 000 000 lat temu! Nie ma żadnej hipotezy, która by mogła choć przybliżyć nas do wyjaśnienia tej wielkiej zagadki. Co takiego mogło spowodować, że od czasów Chrystusa, kiedy to żyło jakieś 250 000 000 ludzi na ziemi do dzisiaj z tych 250 000 000 lat namnożyło się na ziemi 7 miliardów lat, a od 2 000 000 lat temu do czasów Chrystusa na ziemi namnożyło się tylko 250 000 000 ludzi?

Jakie czynniki selekcyjne mogły takich samych jak my i tak samo inteligentnych, jak my trzymać tyle tysiącleci w ryzach? 
Racjonalne wyjaśnienie tej zagadki jest tylko jedno: człowiek chodzi po ziemi od kilku tysięcy lat.

 

 

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:11:25

ROLNICTWO

 

neolit

 

 

Mówi się, że wyż demograficzny w historii czlowieka  był możliwy dopiero po wynalezieniu rolnictwa. Ostatnia epoka lodowcowa trwała rzekomo 10 000 lat i tyle czasu nie można było uprawiać europejskiej ziemi. Gdzie wówczas podziewały się wszystkie rośliny uprawne (te ktore człowiek udomowił)? Przecież nie można powiedzieć, że wyewoluowały nagle po upływie tych kilku tysięcy lat. Dlaczego więc nasi przodkowie ich nie odkryli i już dawno nie wynaleźżli rolnictwa zakładając wioski i budując miasta?

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_rolnictwa

Jednoznaczne zidentyfikowanie dokładnego miejsca, gdzie powstało rolnictwo jest trudne, ponieważ przeobrażenie się społeczeństw z łowiecko–zbierackich na osiadłe, których egzystowanie polegało w głównej mierze na uprawie roślin, zaczęło się tysiące lat przed wynalezieniem pisma. Pomimo to, na podstawie badań paleobotaników udało się ustalić, że pierwsze rośliny spożywcze uprawiano tuż po Młodszym dryasie (około 9500 l. p.n.e.), we wczesnym holocenie, na terenie Lewantu, w regionie Żyznego Półksiężyca. Udowodniono, że w Południowo-Zachodniej Azji oraz w Północnej Afryce używano dzikich zbóż, na co wskazują dowody antropologiczne i paleontologiczne (stanowisko Ohalo II w Izraelu, terytorium rozwoju kultury natufijskiej w Lewancie, stanowiska wzdłuż rzeki Nil sprzed 10 tysięcy lat p.n.e.). Około roku 9500 p.n.e. w rolnictwie istniało już osiem roślin uprawnych: na początku pojawiła się pszenica płaskurka oraz pszenica samopsza, następnie jęczmień zwyczajny, groch zwyczajny, soczewica jadalna, wyka soczewicowata, ciecierzyca pospolita i len zwyczajny. Pomimo, iż te osiem roślin zostało odkrytych w Lewancie i datowano rozpoczęcie ich uprawy mniej więcej na ten sam przedział czasowy, to panuje przekonanie, że pszenica została zasiana i zebrana na znaczną skalę, jako pierwsza.

 

 

 

 

http://www.pastwiska.olmar.poznan.pl/gatunki/prehistoria/Jelen_olbrzymi.html

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:27:22

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Rewolucja_neolityczna#Zmiany_klimatu_w_holocenie

 

 

Początki rewolucji neolitycznej, to okres radykalnych zmian klimatycznych. Miał wtedy miejsce koniec epoki lodowcowej zapoczątkowany ciepłym interglacjałem w latach ok. 12000-10800 p.n.e. i zakończony dużym ociepleniem ok. 8300 roku p.n.e. Woda z topniejących lodowców doprowadziła do podniesienia się poziomu mórz i ukształtowania się (do ok. 5000 roku p.n.e.) współczesnej linii brzegowej – to w tym okresie m.in. Wyspy Brytyjskie zostały oddzielone morzem od Europy, a Azja Mniejsza od Bałkanów. W wyniku wzrostu ilości pary wodnej w atmosferze zwiększył się poziom opadów. Wyższe temperatury i wilgotność to okres tzw. postglacjalnego optimum klimatycznego, który w basenie Morza Śródziemnego rozpoczął się na początku VIII tysiąclecia p.n.e. a w reszcie Europy i północnej Azji Przedniej w drugiej połowie VII tysiąclecia p.n.e. Optimum skończyło się ok. 3500 roku p.n.e. kiedy nastąpiła, trwająca do dzisiaj, nieco chłodniejsza faza klimatu

Przodkowie dzisiejszych ważnych zbóż – pszenicy i jęczmienia – czyli dzikie trawy o dużych nasionach, rosnące na obszarach lasostepu i luźnych lasów parkowych, występowały na przełomie plejstocenu i holocenu, dzięki poprawie warunków klimatycznych, na terenie całego Lewantu. W latach ok. 12000-9000 p.n.e. zbieractwo ich nasion było podstawowym źródłem pożywienia kultur epipaleolitycznych z Syrii i Palestyny. Źródłem bardzo wydajnym, pozwalającym w okresie dojrzewania zebrać spore zapasy, które ze względnu na swą wielkość nie mogły być transportowane. Wynikiem takiej sytuacji, a także konieczności pracochłonnego przetwarzania ziarna za pomocą ciężkich narzędzi (moździerzy), było powstanie stałych osiedli zamieszkałych przez większość, a być może nawet przez cały rok. W osadach tych następował duży wzrost zaludnienia, co było skutkiem porzucenia metod ograniczania liczby posiadanych dzieci, często stosowanych przez łowców-zbieraczy. Przeludnienie z kolei wymuszało migrację nadmiaru mieszkańców na nowe obszary, ograniczone jednak do tych, które posiadały własne populacje dzikich przodków zbóż. Dzięki poprawie klimatu do końca IX tysiąclecia odpowiednie rośliny rosły już w całej wyżynnej strefie Żyznego Półksiężyca.

Pierwsze ślady dzikich zbóż poza obszarem ich naturalnego występowania (co wskazuje, że być może zaczęły tam rosnąć dzięki ingerencji człowieka) pochodzą z ok. 10500 i 9000 roku p.n.e. z rejonów Syrii nad górnym Eufratem. Ludzie wtedy prawdopodobnie siali dzikie ziarno, zebrane z naturalnie rosnących traw. Być może zauważyli, że przypadkiem rozrzucone na ziemi nasiona zaczynają po jakimś czasie kiełkować i postanowili wykorzystać to zjawisko, do uzyskania plonów w wybranym przez siebie miejscu. Z kolei sam proces zbierania ziaren prowadził do selekcji roślin – ludzie wybierali przede wszystkim większe nasiona, o cienkiej łusce i lepiej przytwierdzone do kłosu. Podyktowany wygodą i wydajnością procesu dobór odpowiednich nasion prowadził do wzrostu procentowego udziału roślin o korzystnych dla ludzi mutacjach w całej populacji wykorzystywanych zbóż – była to droga do udomowienia roślin. Pierwsze ślady zboża o cechach świadczących o świadomej hodowli pochodzą z południowego Lewantu i kotlin wschodnich gór Taurus z lat 8200-8000 p.n.e. Uprawiono już wtedy także rośliny strączkowe – soczewicę, wykę i groch, a także len.

 

Czego  konkretnego dowiedzieliście się z tych wywodów?

-Rolnictwo się rozwinęło, jak sie klimat poprawił.

-Wczesniej ludzie zbierali ziarno dziko rosnących zbórz, jedli i gromadzili.

 

Ale dlaczego ci dawni ludzie (łowcy, zbieracze) przez setki tysięcy lat nie wpadli na pomysł, żeby zacząc te zboża uprawiać? Dlaczego zdecydowali się na to tak niedawno? Przecież to byli tacy sami ludzie jak my i tak samo inteligentni. Na obszarach, gdzie rosły rośliny uprawne mogli wypalać lasy, pozyskiwać grunty pod uprawę -co by się przyczyniło do wzrostu demograficznego -zakładać wsie i miasta i już dawno przeludnić naszą planetę. Kiedyby się zaczęło rolnictwo, zaczęłaby się hodowla i cywilizacja szybko stanęlaby na nogi.

 

http://odkrywcy.pl/query,mamuty,szukaj.html?smg4sticaid=616a30

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:31:16

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Epoka_lodowa

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 07:39:09

Zlodowacenie półkuli północnej podczas maksimum ostatniego zlodowacenia. Utworzenie warstwy pokrywy śnieżnej o grubości od 3 do 4 km spowodowało globalne obniżenie poziomu mórz o około 120 m. Także Alpy i Himalaje zostały pokryte przez lodowce. W czasie zimy pokrycie morza lodem było znacznie ograniczone na południu. Tak to miało rzekomo wyglądać. Więc gdzie rosły rośliny, które wykorzystano później do upraw i dlaczego wcześniej ich nie zaczęto uprawiać i rozwijać rolnictwa, wypalając lasy i pozyskując grunty pod zasiew i sadzenie? Dlaczego tylko zbierano, gromadzono i jedzono zamiast siać?

 

wycinka-lasow-20100520

 

 

Jak wielkim problemem dla uczonych jest tak późne pojawienie się rolnictwa świadczą tego typu hipotezy. Więc to, co nam się podaje, jako OFICJALNĄ NAUKĘ w rzeczywistości jest zwykłą FANTASTYKĄ. Dorabianiem ideologii do faktu::

 

 

http://archeowiesci.blox.pl/2007/10/Wzielismy-sie-za-rolnictwo-bo-nie-mielismy-co-na.html

 

 

Według Iana Gilligana jeśli założymy, że ludzie opanowali uprawę roślin, by zdobywać jedzenie, to nie da się wyjaśnić dlaczego doszło do tego zaledwie jakieś 10 tysięcy lat temu. Wiadomo natomiast dlaczego pojawiła się wówczas potrzeba robienia ubrań z roślinnych włókien – przekonuje Australijczyk.

Otóż, gdy nastała epoka lodowcowa, ludzie żyjący na półkuli północnej wymyślili wiele rodzajów wielowarstwowych ubrań szytych ze zwierzęcych skór, które chroniły ich przed niskimi temperaturami. Nauczyli się też je dekorować. Gdy klimat się ocieplił, ludzie nie chcieli zrezygnować ze strojenia się za pomocą ubrań, ale skóry były zdecydowanie za ciepłe. Dlatego właśnie zaczęli robić ubrania z lnu, bawełny czy z wełny pozyskiwanej z hodowanych owiec.

W Australii natomiast cały czas było ciepło, więc Aborygeni nigdy nie poznali frajdy wynikającej z posiadania bogatej garderoby i dlatego nie zajęli się rolnictwem. Aborygeni, którzy jeszcze do niedawna zaspokajali swój głód tylko tym co upolowali bądź znaleźli, są też dla Gilligana dowodem na to, że rolnictwo nie było potrzebne dla zapewnienia wystarczających ilości jedzenia. – Australijscy Aborygeni nigdy nie martwili się skąd będzie pochodził ich następny posiłek i zawsze mieli dużo więcej wolnego czasu od rolników – argumentuje Gilligan.

Na podstawie Discovery.

Wywody Gilligana mnie nie przekonują, gdyż dotychczasowe badania archeologiczne ich nie potwierdzają. Pierwsze rośliny udomowione na Bliskim Wschodzie ok. 11-10 tysięcy lat temu – jęczmień, pszenica i figi – służyły do zaspokajania głodu, a nie strojenia się. Pierwsze tkaniny z lnu pojawiły się tysiąc lat później. Jeszcze mocniej tezie Australijczyka przeczą badania w Ameryce. Pierwsze udomowione rośliny jadalne – dynie – uprawiano tam 9600 lat temu, a dającą włókna bawełnę dopiero 5500 lat temu. Wyraźnie widać więc, że ludzie uprawiali rośliny dla pożywienia od samego początku ich przygody z rolnictwem.

Dodam też już trochę żartobliwie, że możliwe, iż cieszący się dużą ilością wolnego czasu łowcy-zbieracze zaczęli eksperymentować z uprawą roślin nie po to, by mieć więcej jedzenia, ale żeby mieć jeszcze więcej wolnego czasu. W końcu zbieranie ziaren z roślin posadzonych w dużej ilości pod obozem trwało krócej niż wyprawy w poszukiwaniu miejsc, gdzie takie rośliny wyrosły same i to najczęściej w niewielkich ilościach. A że próbując ułatwić sobie życie ludzie uczynili je niechcący bardziej zabieganym? Cóż, robimy tak cały czas.

 

Jakiej przyczyny by nie brać pod uwagę, podstawowe pytanie pozostaje bez odpowiedzi: DLACZEGO SŁAŁO SIĘ TO TAK PÓŹNO, skoro człowiek chodzi po ziemi rzekomo od 2000 000 LAT? 🙂

 

 

 

 CZY CZŁOWIEK BYŁ NA TYLE INTELIGENTNY, ŻEBY WYNALEŹĆ ROLNICTWO JUŻ DZIESIĄTKI TYSIĘCY LAT TEMU? ZALICZANIE LUDZI DO RÓŻNYCH GATUNKÓW – NAUKA CZY PSEUDONAUKA? – CIEKAWY PANEL DYSKUSYJNY. CO ANTROPOLODZY EWOLUCYJNI WIEDZĄ O POCHODZENIU CZŁOWIEKA?

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:25:03

Tutaj jest zapis video całej debaty:

 

 

 

Chociaż – z pewnością z racji natury organizatorów – wykłady mają nieco zabarwienie filozoficzno-religijne, to wykłady, jak i panel dyskusyjny po nich, są jak najbardziej naukowe. Mamy tutaj księży, którzy są dobrze zorientowani w teoriach antropologicznych – od antropologii fizycznej, po socjobiologię, jak i znanego popularyzatora ewolucjonizmu doktora Marcina Ryszkiewicza oraz typowego fachowca od biologii człowieka, który pracuje w terenie, jako paleoantropolog; profesora Jacka Tomczyka. Pytania i odpowiedzi księży miło mnie zaskoczyły. Wskazywali oni na różnice w zachowaniu (behawioralne) między zwierzętami i ludźmi i znakomicie odparli próby zrównania statusy ludzi i zwierząt pod tym względem.

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:35:04

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:29:52

 

 

Antropolog profesor Jacek Tomczyk w celu dowodzenia równości takiego statusu nie posłużył się przełomowymi argumentami, lub chociaż wyrafinowanymi. Powiedział, że podczas zajęć ze studentami w ogrodzie zoologicznym, tam gdzie trzyma się naczelne, ma wrażenie, że ich więzienny los powoduje u nich podobne uczucia, jak u człowieka i że tak, jak ludzie się kłócą i ze sobą rozmawiają.

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:32:14

 

Można by było zbyć takie argumenty zarzucając antropologowi antropomorfizowanie, ale księża bardzo sprawnie obronili się przed zarzutem strachu przed redukcjonizmem i elegancko wykazali podobieństwa, jak i różnice między ludźmi i zwierzętami. Ksiądz doktor Grzegorz Stolarski przytoczył ciekawy przykład: powiedział, że pies może okazywać uczucia, ale czy mógłby przybiec do uczesników panelu dyskusyjnego  merdając ogonem, mówiąc, że się cieszy, ponieważ udało mu się zagonić wszystkie owce?🙂 :https://bioslawek.wordpress.com/2014/04/23/o-pewnych-niesamowitych-wlasciwosciach-czlowieka-jako-gatunku/

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:40:16

 

Nawiążę jeszcze do samych wykładów. Marcin Ryszkiewicz lepiej pisze niż mówi, więc jego wykład chociaż ciekawy, to jest męczący. Rozkręcił się na koniec, ale czas jego przemowy dobiegł do końca. Mówił miedzy innymi o wyjątkowościach anatomicznych różnych cech człowieka i na koniec stwierdził, że ewolucja człowieka jest niewyjaśnioną osobliwością w świecie ożywionym:

https://bioslawek.files.wordpress.com/2014/12/zrzut-ekranu-z-2014-12-19-131354.png?w=851&h=894

 

https://bioslawek.wordpress.com/2014/04/12/czy-stopniowa-ewolucja-bylaby-w-stanie-przebudowac-malpia-anatmie-i-dostosowac-ja-do-pionowej-lokomocji-czy-rzeczywiscie-ludzie-sa-podobni-genetycznie-do-szympansow-w-98/

 

 

Z wywodu antropologa profesora Tomczyka można łatwo wywnioskować, że w biologii ewolucyjnej homo (ludzi) strasznie się namieszało i nie ma już czegoś takiego, jak drzewo ewolucyjne człowieka. Wskazał na nowe odkrycia, które wszystko powywracały do góry nogami. Poprosił o wyrozumiałość i łaskawość opinii publicznej (w końcu obywatele płacą podatki, a od dziesięcioleci nie mogą się dowiedzieć skąd pochodzą). W podsumowaniu powiedział, że ze względu na brak dowodów ewolucji człowieka (oszczędność materiału kopalnego i nowe odkrycia, które wszystko postawiły na głowie) ciężko mu dyskutować z kreacjonistami i bronić „naukowego podejścia do pochodzenia naszego gatunku”. To naprawdę musi boleć🙂 : https://bioslawek.wordpress.com/2014/01/18/coraz-wiecej-problemow-z-ewolucyjnym-scenariuszem-ewolucji-czlowieka/

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:48:06

 

Wróćmy teraz do panelu dyskusyjnego po wykładach. Ksiądz doktor Tomasz Duma zadał antropologowi Tomczykowi pytanie, na jakich podstawach biologowie zajmujący się ewolucją człowieka dokonują podziałów ludzi archaicznych na różne gatunki. Trafił w sedno sprawy, mogę nawet powiedzieć, że wyjął mi to z ust. Profesor antropologii musiał być bardzo zaskoczony tym trudnym pytaniem, ponieważ nagle sobie uświadomił, że nie ma naukowo sprecyzowanych kryteriów takiego rozróżniania . Jego wywód jest w zasadzie mętny. Najpierw zaznaczył, że takie klasyfikacje są trudne, ponieważ w biologii NIE MA DOBREJ DEFINICJI GATUNKU. Następnie stwierdził, że takim kryterium mogłaby być bariera rozrodcza pomiędzy jakimiś populacjami ludzi. Bardzo słaby argument, ponieważ po pierwsze specjacja nie prowadzi do powstawania nowych gatunków. Różne populacje myszy, ryjówek czy koni (domowych, zebr czy osłów) mogą przestać się krzyżować wydając płodne potomstwo, ale w dalszym ciągu pozostają myszami, ryjówkami czy końmi. Więc specjacja nie wyjaśnia skąd się te gatunki wzięły na świecie i ta sama zasada dotyczy również ludzi:https://bioslawek.wordpress.com/2012/05/17/czy-specjacja-jest-mechanizmem-powstawania-nowych-gatunkow/

https://bioslawek.wordpress.com/2012/06/17/odkrywamy-ewolucje-na-nowo-czyli-o-nowych-pogladach-na-specjacje/

Po drugie nic nie wskazuje na to, żeby pomiędzy dawnymi ludźmi (tzw. archaicznymi) zaszła specjacja. Z Porównania kopalnego DNA neandertalczyków i ludzi współczesnych wynika, że w przeszłości BEZPOŚREDNI przodkowie ludzi współczesnych spowinowacali się z przedstawicielami rasy neandertalskiej, czego owocem było płodne potomstwo. A więc kierując się tymi kryteriami należy zaliczyć neandertalczyków do H. sapiens. Poza tym różne symulacje komputerowe wskazują na to, że przodkowie współczesnych populacji afrykańskich płodnie krzyżowali się z ludźmi ‚archaicznymi’ mieszkającymi na tamtych terenach, takich, jak H. ergaster: https://bioslawek.wordpress.com/2013/08/02/jednosc-ludzkiego-gatunku-nowe-potwierdzenie-naukowe/

Następnie w celu uzasadnienia dzielenia ludzi na różne gatunki, antropolog przywołał jakieś bliżej niesprecyzowane analizy filogenetyczne (kladystyczne). Nie dodał tylko, że kryteria wyodrębniania różnych gatunków wśród ludzi, które z nich wynikają są oparte na osobistych przekonaniach badaczy, którzy przeważnie dążą do rozgłosu medialnego:

https://bioslawek.files.wordpress.com/2014/11/zrzut-ekranu-z-2014-11-04-000154.png?w=735&h=563

 

https://bioslawek.files.wordpress.com/2014/11/10399451_742355955859096_766997208487135866_n.jpg?w=558&h=414

 

Antropologowie od dawna wiedzą, że zmienność morfologiczna jest duża nawet wśród ludzi współczesnych. W przyszłości antropolog, który by odkrył czaszki Europejczyka i Aborygena klasycznego , na podstawie samych różnić morfologicznych, niewątpliwie zaliczyłby je do dwóch różnych gatunków. Tak samo postąpiłby z czaszkami buldoga i dobermana:

 

CZASZKI RÓŻNYCH RAS PSÓW

 

 

PORÓWNANIE CZASZEK I REKONSTRUKCJI LUDZI ‚ARCHAICZNYCH’ ORAZ LUDZI WSPÓŁCZESNYCH

Odkrycia paleoantropologiczne wyraźnie pokazują, że wśród ludzi ‚archaicznych’ istniało jeszcze większe zróżnicowanie morfologiczne i to w obrębie JEDNEJ POPULACJI, o czym świadczą odkrycia dawnych ludzi z Dmanisi w Gruzji. Nie przeszkadzało to ostatnio w twierdzeniu, że H. florensis nie należał jednak do naszego gatunku, bo tu i ówdzie miał grubszą czaszkę🙂 :

 

Czaszki z Gruzji mogą skasować kilka gatunków człowieka

 

Dmanisi-600x399

 

 

„[…..] – Dzięki takiej relatywnie dużej próbie widzimy dużą różnorodność – tłumaczy antropolog Christoph Zollikofer z Universität Zürich (Szwajcaria). Jego zdaniem czaszki z Dmanisi tak bardzo różnią się od siebie, że aż korci, by opisać je jako odrębne gatunki. – Jednak wiemy, że osobniki te pochodzą z tego samego miejsca, z tego samego okresu, a więc mogą w zasadzie reprezentować jedną populację jednego gatunku – mówi szwajcarski badacz. Podkreśla jednak, że zakres tej różnorodności nie przekracza tego, co obserwujemy wśród ludzi współczesnych bądź szympansów.

 

12801277_1003237929770896_8570691728924823194_n

 

 

12729227_1003237716437584_1980203705879931053_n

 

 

535097_1003237979770891_7593898708646461339_n

 

 

Najbardziej ciekawe jest najnowsze odkrycie, czyli tak zwana Czaszka 5 (bardziej formalnie nazwana Dmanisi D4500). Nie dość, że jest to najlepiej zachowana czaszka tak wczesnego człowieka dorosłego, to w dodatku jej cechy są dla badaczy wielkim zaskoczeniem. – Gdyby mózgoczaszka i twarz Czaszki 5 były znalezione jako oddzielne skamieniałości na różnych stanowiskach w Afryce, mogłyby być przypisane różnym gatunkom – mówi Zollikofer. Skamieniałość ta łączy cechy dotąd niespotykane u jednego osobnika. Ma największą twarz wśród wszystkich czaszek z Dmanisi, ale bardzo małą mózgoczaszkę o pojemności 546 cm sześć., a więc jedynie 30-50 proc. większej niż u australopiteków czy przeciętnych szympansów.

Pozostałe czaszki z Dmanisi bardzo różnią się od najnowszego znaleziska, ale jednocześnie są podobne do różnych skamieniałości Homo, w tym afrykańskich sprzed nawet 2,4 mln lat, a także azjatyckich i europejskich sprzed 1,8-1,2 mln

Duże zróżnicowanie wśród ludzi z Dmanisi oznacza zdaniem pracującego tam zespołu, że stosunkowo niewielkie różnice między różnymi wczesnymi afrykańskimi Homo nie mogą być podstawą do tworzenia odrębnych gatunków. W rzeczywistości mamy do czynienia z jedną ewoluującą linią Homo erectus.

W dodatku wielkie podobieństwo afrykańskich Homo do znalezisk z Dmanisi oznacza, że prehistoryczni mieszkańcy Gruzji też byli przedstawicielami tego jednego gatunku. To oznacza, że z użytku powinny zniknąć nie tylko nazwy kilku gatunków afrykańskich, ale też termin Homo georgicus, który ukuto dekadę temu w oparciu o pierwsze znaleziska w Dmanisi dokonane przez współautora publikacji w „Science” Davida Lordkipanidzego z Gruzińskiego Muzeum Narodowego w Tbilisi. Inna sprawa, że na określenie skamieniałości z Dmanisi używano też czasami nazwy Homo erectus georgicus, a więc zakładającej jedność gatunkową ze znaleziskami z Afryki.

Zrzut ekranu z 2016-03-12 08:11:23

 

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 08:10:38

 

 

[…..]

Warto przy okazji wspomnieć, że takie mnożenie gatunków w oparciu o niewielkie różnice w budowie kości nie jest domeną jedynie paleoantropologów. Podobna sytuacja istnieje również chociażby w klasyfikacji dinozaurów, gdzie co pewien czas naukowcy decydują się łączyć w jeden gatunek szczątki uznawane niegdyś za przedstawicieli odrębnych gatunków.

Po części zjawisko takie jest winą badaczy, którzy trochę za bardzo chcą mieć na koncie odkrycie nowego gatunku. Z drugiej jednak strony naprawdę nie jest łatwo tworzyć podziały gatunkowe wśród istot, które znamy jedynie ze skamieniałości i to w dodatku pojedynczych oraz pochodzących z różnych okresów i miejsc. Ilość informacji, które na temat wymarłego zwierzęcia bądź człowieka można uzyskać z samych kości, jest bowiem wielokrotnie mniejsza, niż w przypadku żywych istot.

 

Portrait_02_529

 

Portrait_01_529

 

 

Następnie antropolog wypełnił resztę swojego wywodu przykładem H. florensis. Już we wcześniejszym wykładzie mocno zaznaczył, że mały mózg nie może być już kryterium uznawania jakiejś istoty za ćwierć czy półczłowieka. Niemniej – zmieniając temat, na jaki miał mówić (miał mówić o kryteriach zaliczania ludzi do różnych gatunków)- powiedział, że H. florensis podlegał takim samym mechanizmom wyspiarskiego karłowacenia, co i inne organizmy i dlatego nie można uznać człowieka za gatunek pod tym względem wyjątkowy. Może i tak, ale ten fakt przecież nie wyjaśnia dlaczego niektórzy zaliczają tego człowieka do innego gatunku niż H. sapiens. Niektóre rasy ludzi współczesnych również podlegają karłowaceniu, pigmeje, i to różne populacje nie zależnie od siebie. Nie znaczy to jednak, że należą do innego gatunku niż inni ludzie współcześni. Mało tego współcześni mieszkańcy wyspy Flores też są niskiego wzrostu:

 

http://www.wiz.pl/8,1624.html

Wielki spór o małego człowieka

 

Wielu naukowców podeszło do interpretacji dwójki Australijczyków bardzo krytycznie. Już w trzy dni po publikacji w „Nature” australijski „Sunday Mail” wydrukował list polskiego badacza prof. Macieja Henneberga z University of Adelaide. Antropolog napisał w nim, że kobieta należała do naszego gatunku, a jej niewielkie rozmiary są wynikiem mikrocefalii (małogłowia). Jest to wada rozwojowa objawiająca się małą pojemnością puszki mózgowej. Henneberg doszedł do tego wniosku po porównaniu kształtu i wymiarów znalezionej czaszki z głową Kreteńczyka, który zmarł 4 tys. lat temu i niewątpliwie cierpiał na mikrocefalię.

Podobny pogląd wyraził najbardziej znany indonezyjski paleoantropolog, nieżyjący już Teuku Jacob z uniwersytetu Gadjah Mada z Jogyakarty na Jawie, który w odróżnieniu od Henneberga osobiście zbadał szczątki znalezione na Flores. Zarzucił on odkrywcom, że porównywali szczątki hobbita z Homo ­sapiens pochodzącymi z Europy, a nie wzięli pod uwagę Pigmejów z Flores, którzy żyją po dziś dzień w wiosce Rampasasa położonej zaledwie kilometr od jaskini Liang Bua. Społeczności ludzi o bardzo niskim wzroście (średnio około 150 cm) można też spotkać na innych wyspach Południowo-Wschodniej Azji (więcej na ten temat w „WiŻ” 09/2014). Według Jacoba szczątki z Liang Bua należały po prostu do dotkniętego mikrocefalią prehistorycznego Pigmeja. Jednym z mocniejszych argumentów była asymetria czaszki mająca świadczyć o anormalnym rozwoju osobnika. Za mikrocefalią opowiedział się również w artykule opublikowanym w 2006 r. w „The Anatomical Record” zespół amerykańskich badaczy pod wodzą Roberta D. Martina z Field Museum w Chicago. W swej pracy napisali, że odnaleźli u hobbita wiele anomalii charakterystycznych dla mikrocefalii. Zwrócili też uwagę na to, że może być ona przekazywana genetycznie i jej występowanie u wielu członków małej, odizolowanej społeczności jest wielce prawdopodobne. Mikrocefalia ma różne przyczyny. Wywołuje ją np. wiele chorób zakaźnych i genetycznych. Może też być spowodowana niedożywieniem matki.

Spośród innych potencjalnych chorób, które mogły dotknąć hobbita, znalazł się kretynizm (poprawniej – wrodzony zespół niedoboru jodu). Hipotezę taką (zyskała spory rozgłos) wysunął zespół znanego antropologa prof. Charlesa Oxnarda. Pojawiały się też podejrzenia, że za małymi rozmiarami kobiety z jaskini Liang Bua stoi zespół Larona, rzadka choroba genetyczna prowadząca do karłowatości.

Prymitywne nadgarstki, wielka stopa

Brown i Morwood nie zgadzali się z tymi interpretacjami, przekonując, że szkielet z Liang Bua ma wiele prymitywnych cech niespotykanych u naszego gatunku. Najchętniej wskazywali na brak bródki (wypukłość w środkowej części żuchwy będąca jedną z najbardziej charakterystycznych cech Homo sapiens), gdyż nie miały jej obie żuchwy znalezione w Liang Bua.

Przekonanie, że wszyscy Homo sapiens mają bródkę, jest nieprawdziwe. Badając żuchwy australijskich Aborygenów, przekonałem się o tym naocznie. Jest to zresztą fakt znany od lat – komentuje Maciej Henneberg. Odkrywcy powoływali się również na wydatne wały nadoczodołowe i nisko sklepioną puszkę mózgową. Cechy te występowały u Homo erectus, ale nie mają ich Homo sapiens. Obaj naukowcy wskazywali też, że mózgi Pigmejów są takiej samej wielkości jak innych ludzi.

ABORYGEN I EUROPELCZYK

 

Profesor Maciej Henneberg skomentował: http://www.adelaide.edu.au/directory/maciej.henneberg

Zrzut ekranu z 2016-03-12 05:33:05

 

Artykul niezle przedstawia stan debaty, chcialbym jednak sprostowac pare szczegolow. Artykul podaje ze , w przeciwienstwie do mnie, Teuku Jacob zbadal oryginalne szczatki kostne z Liang Bua. Naprawde bylo tak, ze po naszysh wstepnych stwierdzeniach o patologicznych deformacjach szkieletu LB1, pracowalismy razem w laboratorium Teuku na Uniwersytecie Gadjah Mada w Yogyakarcie badajac osobisicie wszystkie kosci z jaskini Liang Bua. W tych badaniach uczestniczyli tez Robert Eckhardt i Alan Thorne.

W 2006 roku opublikowalismy wspolnie wyniki tuch badan w PNAS. Nasze obecne publikacje z Eckhardtem sa oparte na tych badaniach oryginalnych szczetkow kostnych, nie sa spekulacja. Artykul podaje ze nie uzyskano DNA z tych szczatkow szkieletowych. To jest nieprawda. Co najmniej dwa zespoly ze znanych laboratoriow (w Adelajdzie i w Lipsku) uzyskaly fragmenty DNA z zebow i kosci LB1. Analiza tych fragmentow wykazala,ze one wszystkie sa charakterystyczne dla wspolczesnego Homo sapiens. Uznano wiec, nielogicznie, ze uzyskane z LB1 DNA to zanieczyszczenia materialem genetycznym badaczy a nie „autentyczne” DNA znaleziska bo ono musialoby byc odmiene od wspolczesnego czlowieka. W ten sposob jest gwarantowane, ze badania DNA sie nie powioda, bo jesli wykaza,ze LB1 ma normalne DNA wspolczesnego czlowieka to bedzie ono interpretowane jako zanieczyszczenie. W koncu sprawa plci – w naszym artykule z 2006 w PNAS przedstawilismy szczegolowo okreslenie plci osobnika LB1 jako mezczyzny. Ani tytul artykulu, ani jego tresc nie wskazuja,ze nawet ocena plci znaleziska jest przedmiotem sporu. Wiele wiecej szczegolow zawiera nasza ksiazka „The Hobbit Trap” (Left Coast Press, USA)

 

 

 

Profesor Maciej Henneberg powołuje się na Alana Thorne, nieżyjacego już jednego z najwybitniejszych antropologóaw na świecie:

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Alan_Thorne

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 05:30:07

 

 

 

Alan Thorne był długoletnim współpracownikiem Milforda  Wolpoffa. Obaj wybitni antropolodzy są multiregionalistami i twierdzili, że zawsze istniał tylko jeden gatunek człowieka. Że ludzie archaiczni byli tacy sami jak my i w tej samej mierze inteligentni.

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Milford_H._Wolpoff

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 05:38:07

 

 

 

http://www.pradzieje.klp.pl/a-6131.html

Teoria multiregionalna mówi, że zróżnicowanie rasowe jest spowodowane rozpowszechnieniem się homo erectus na różne regiony świata i tam ich rozwój izolacyjny, kształtowany przez lokalne warunki środowiska. Za tą teorią jest M. Wolpoff i A. Thorne.

 

http://stareaneksy.pwn.pl/biologia/1471016_1.html

hipoteza multiregionalna, hipoteza ewolucji policentrycznej, antropologiczna hipoteza (alternatywna do → hipotezy Arki Noego) dotycząca pojawienia się → człowieka anatomicznie nowoczesnego, który zgodnie z nią ewoluował na całym obszarze Starego Świata jako jeden gatunek, powstały z populacji Homo erectus; populacje te rozprzestrzeniły się z Afryki ok. miliona lat temu. Lokalne populacje geograficzne pozostawały połączone ze sobą przepływem genów i kontaktami kulturowymi, ale każda z nich przechodziła własną drogę rozwoju, na co wskazuje regionalna ciągłość ich cech anatomicznych.

 

 

6a10b74e5e4de4188208d3d130713921

Najlepiej zachowane szczątki człowieka z Flores tworzą prawie kompletny szkielet i prawie nieuszkodzoną czaszkę około 30-letniej kobiety wzrostu około 1 metra.

 

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:01:51

Zmarły He Pingping Data dodania: 2010-03-16 He Pingping mierzył 74,6 cm. W 2008 roku został wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako najniższy człowiek świata.

 

 

Wracając do panelu dyskusyjnego; na koniec antropolog wspomniał, że niektórzy badacze specyficzne cechy H. florensis tłumaczą patologiami (mikrocefalią). Oczywiście patologii również nie można traktować, jako czynnika pozwalającego zaliczyć daną formę ludzką do tego, czy innego gatunku.

Kiedy profesor Tomczyk zakończył swój mało poznawczy wywód, ksiądz doktor  Duma zadał pytanie odnośnie krzyżowania się przodków ludzi współczesnych z neandertalczykami. Biolog przyznał, że miało miejsce, ale zaraz stwierdził, że nie wie czy potomstwo, które się rodziło w wyniku tego krzyżowania było płodne. Załóżmy, że w wyniku tych mezaliansów rodziły się bezpłodne dzieci. W takim razie jakim cudem neandertalskie DNA przetrwało po dziś dzień w genomach ludzi?🙂
Oficjalny pogląd jest taki, że tylko okazyjnie potomstwo naszych bezpośrednich przodków i ludzi neandertalskich było płodne, a reszta to rzekomo bezpłodne hybrydy – oczywiście tą wyssaną z palca tezę propagują zwolennicy mnożenia bytów ponad miarę. To znaczy ci neodarwiniści, którzy nieustannie tworzą „nowe gatunki człowieka”. Ale o tym antropolog już nie powiedział🙂

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:30:59

 

 

Na końcu głos zabrał doktor Marcin Ryszkiewicz, który chyba poczuł misje ruszyć z odsieczą antropologowi, który nie poradził sobie z zaprezentowaniem naukowego uzasadnienia podziału ludzi na różne gatunki. W tym celu posłużył się jakimś pseudonaukowym, czy raczej pseudofilozoficznym, bełkotem, przez który (przyznam się szczerze) z ledwością przebrnąłem. Ryszkiewicz próbował odróżnić człowieka współczesnego od innych dawnych ludzi na podstawie osiągnięć kulturowych. Wprawdzie nie da się zrobić czaszkom neandertalczyków – czy innych ludzi ‚archaicznych’ – testów na inteligencję, ale zawsze można powiedzieć, że nie należeli oni do tego samego gatunku, co my, ponieważ wyrabiali pięściaki i dzidy zamiast samolotów czy budowali tratwy odbywając dalekomorskie podróże:

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 17:59:02

 

 

http://archeowiesci.pl/2010/01/13/pierwsi-ludzie-na-krecie-i-zeglujacy-homo-erectus/

 

Kilkaset pięściaków, które mają co najmniej 130 tys. lat, znalazł na Krecie zespół archeologa Thomasa Strassera z Providence College w stanie Rhode Island (USA).

Te kamienne narzędzia są bardzo ważne dla ustalenia, kiedy ludzie zaczęli pływać po morzach. Ich twórcy mogli bowiem dostać się na wyspę tylko w ten sposób.

Strasser odkrył wykonane z miejscowego kwarcytu pięściaki w latach 2008-2009 w dziewięciu jaskiniach i schroniskach skalnych w południowo-zachodniej części Krety. W jego ocenie 130 tys. lat jest dolną granicą wieku odkrytych narzędzi i niektóre pięściaki mogą mieć nawet 800 tys. lat.

Zdaniem archeologa na Kretę dotarł już Homo erectus, który najpewniej dokonał tego za pomocą tratw. Dowodem na to mają być właśnie pięściaki i chodzi tu nie tylko o ich wiek, ale też wielkie podobieństwo okazów z Krety do wyrobów afrykańskich populacji Homo erectus.

Swoje odkrycie Strasser ogłosił 7 stycznia na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Instytutu Archeologii, a napisał o tym Science News. (Zalinkowany w komentarzach do wczorajszej informacji materiał z Discovery News, to przedruk tekstu Science News).

Jednak odkrycie Strassera nie jest aż tak wielką sensacją, jak mogłoby się wydawać. Choć materiał w Science News sugeruje, że dotąd najstarsze ślady ludzi na Krecie pochodziły sprzed około 9 tysięcy lat, to prawda jest inna.

Na Krecie znaleziono już m.in. szczątki Homo sapiens, których wiek określono na około 50 tys. lat. Jeszcze starsze znaleziska pochodzą choćby z niewielkiej wyspy Gavdos, która leży trochę ponad 30 km na południe od Krety. Archeolodzy znaleźli tam wiele kamiennych narzędzi, z których najstarsze mają około 200-120 tys. lat. Szczególnie dużo narzędzi było z okresu 120-75 tys. lat. Na równie stare kamienne narzędzia naukowcy natrafili też już na Krecie, m.in. w Loutró.

Także twierdzenia, że Homo erectus mógł dotrzeć na Kretę 800 tys. lat temu nie są aż tak niezwykłe. Strasser nie jest pierwszym, który przypisuje temu gatunkowi umiejętność pokonywania morza.

W oparciu o znaleziska z wysp Indonezji koncepcję taką wysunął już kilkanaście lat temu Australijczyk Robert G. Bednarik, samouk i zapaleniec zafascynowany epoką kamienia. Najgłośniejszym z tych odkryć są pięściaki sprzed 840 tys. lat, które znalazł na wyspie Flores Michael J. Morwood, australijski archeolog znany teraz głównie jako odkrywca Homo floresiensis. Bednarik przeprowadził nawet wiele rejsów prymitywnymi tratwami zrobionymi z łatwo dostępnych naturalnych materiałów z wykorzystaniem technik dostępnych dawnym ludziom.

 

 

 

homo-erectus-murzym

 

HOMO ERGASTER (AFRYKAŃSKI HOMO ERECTUS)

 

 

Jeżeli ‚Homo erectus’ rzeczywiście odbywał dalekomorskie podróże na tratwach, to musiał dysponować niezłą technologią. Jeżeli tak wcześnie dotarł w różne rejony świata i należał do naszego gatunku, to dlaczego już dawno nie założył cywilizacji, a jego potomkowie nie przeludnili ziemi? To samo dotyczy kolejnej pigmejowatej odmieny tej starożytnej rasy, którą odkryto niedawno. Tym razem udowodniono, że ci ludzie prowadzili  życie duchowe i chowali swoich zmarłych. Odkryciu szczątków tego człowieka  jak zwykle towarzyszył szum medialny. Jednak nie wszyscy uczeni dali się omamić i uwierzyli w odkrycie nowego gatunku człowieka:

 

http://archeowiesci.pl/2015/09/10/homo-naledi-czy-to-jest-najstarszy-czlowiek/

 

Homo naledi. Czy to jest najstarszy człowiek?

Zrzut ekranu z 2016-03-12 08:21:40

Zrzut ekranu z 2016-03-12 08:59:21

Wielu uczonych spoza zespołu Bergera ma nawet wątpliwości, czy rzeczywiście mamy do czynienia z nowym gatunkiem Homo. W komentarzu dla brytyjskiego dziennika „Guardian” William Jungers ze Stony Brook School of Medicine w Nowym Jorku stwierdził, że jeśli szczątki okażą się mieć około 2 milionów lat to mogą być po prostu wczesną, południowoafrykańską odmianą Homo erectus. Tim White z University of California w Berkeley, stwierdził zaś wprost, że zaprezentowane właśnie szczątki należą do prymitywnego Homo erectus, a więc gatunku odkrytego już w XIX w.”

 

 

Zawsze tak było, że jak jakaś ekipa antropologów znalazła jakieś szczątki wymarłej małpy czy „archaicznego” człowieka, to od razu jej członkowie chcieli, żeby na drzewach „filogenetycznych [rodowych]”, to od tych okazów startował peleton małpoludów wiodący do H. sapiens. Podejrzewam, że ze względu na małe rozmiary ciała, niewielką objętość puszki mózgowej te okazy zaliczy się niedługo do przodków lub krewniaków H. Dmanisi. Poza tym jeszcze nigdy nie znaleziono szczątków dawnych ludzi, ktore miałyby małpie cechy. Te wnioski, to jakieś nieporozumienie:

 

 

https://i2.wp.com/img06.deviantart.net/1a5a/i/2012/234/5/2/homo_erectus_dmanisi___male_by_babanovac0232-d5c0p63.jpg

 

Używanie wobec jakichkolwiek kopalnych ludzi określeń: „bardzo prymitywni ludzie” nie ma żadnych podstaw naukowych. Po pierwsze nikt jeszcze nie zaproponował naukowych kryteriów określających, które to cechy rzekomo świadczą, że dany okaz reprezentuje człowieka prymitywnego oraz umożliwiających stopniowanie tej prymitywności.Po drugie żaden psycholog nie robił i nie może zrobić czaszkom wymarłych ludzi testów na inteligencję. Jeżeli o ich prymitywności nie świadczą cechy anatomiczne, a tylko jedynie styl życia, to dzisiaj wiele populacji ludzkich żyje w podobnych warunkach (z posługiwaniem się narzędziami kamiennymi włącznie) o ile często nie w gorszych.

 

 

http://www.plezantropia.fora.pl/giganci-cywilizacji,46/nieznani-wazni,2067.html

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 18:04:32

 

 

Wróćmy do omawianej konferencji. Kromańczyków zdaniem doktora Ryszkiewicza można już zaliczyć do H. sapiens, ponieważ malowali po jaskiniach. Stosując te same kryteria można powiedzieć, że żyjący jeszcze kilkadziesiąt lat temu australijscy czy tasmańscy Aborygeni, którzy nie znali nic poza drewnianymi bumerangami i tak naprawdę prawie nic nie zostało po ich przodkach, również nie należeli do H. sapiens. Mniej więcej tą samą zasadę można zastosować do jeszcze niedawno żyjących Buszmenów afrykańskich czy Indian amazońskich. Jedyne sensowne rozróżnienie, jakiego dokonał Ryszkiewicz, to oddzielenie australopiteków (wymarłych małp południowych) od rodzaju Homo (sapiens): https://bioslawek.wordpress.com/2013/08/24/czy-ludzie-pochodza-od-australopitekow/

Warto nadmienić, że przed wygłoszeniem swojej tyrady Ryszkiewicz wyraził obawę, że antropolog nie podzieli jego zdania odnośnie takiego wyjaśnienia. Jednak przyciśnięty do muru pytaniami publiczności biolog poniekąd je podzielił, co starał się uzasadnić mętnym i jawnie pseudonaukowym wywodem. No cóż: ‚na bezrybiu i rak ryba’🙂

 

KILKA CYTATÓW, KTÓRE POBUDZAJĄ DO MYŚLENIA

Profesor antropologii Tadeusz Bielicki, Bardzo stronniczy pogląd na paleoantropologię (2000)

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:31:19

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:33:15

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:47:53

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:34:28

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:35:02

 

——-

Aborygen czy neandertalczyk

https://bioslawek.wordpress.com/2012/01/12/neandertalczykczyk-czy-aborygen/

 

Nowoczesna antropologia fizyczna dopatruje się w Aborygenach klasycznych cech archaicznych, jakie uczeni obserwują u tzw. Człowieka jawajskiego. Ludzie jawajscy są zaliczani do tzw. ‚Pitekantropów’, lub inaczej do ‚azjatyckich Homo erectus’.  Uważa się (moim zdaniem słusznie), iż w przeszłości (przed przybyciem tam Europejczyków) Australia była nawiedzana przez kolonizującą ten kontynent ludność kilkukrotnie, w przeciągu dłuższego czasu, co zaowocowało zróżnicowaniem morfologicznym, jak i genetycznym, a nawet językowym pośród różnych ‚typów’ Aborygenów (uważa się, że jest ich trzy typy).
Jeden z tych ‚typów’ posiada wiele-co widać nawet na oko- cech archaicznych, charakteryzujących takich ludzi jak neandertalczycy czy właśnie tzw. ‚H.erectus z Jawy’ ( cech tego ostatniego dopatrzono się u Aborygena najwięcej). Archaiczne Cechy, jakimi charakteryzują się Aborygeni klasyczni, to masywniejsze czaszki, bardziej niż u Europejczyków wydłużone do tyłu głowy, niższe czaszki i niższe czoła, bardziej masywne i wydatne łuki brwiowe oraz masywniejsze szczęki i większe zęby, jak i znaczny prognatyzm kości twarzowych. Aborygeni mają ponadto mniejszą bródkę kostną (podbródek), a nawet czasami, co może być atawizmem, niektórzy Aborygeni rodzą się całkowicie pozbawieni tej bródki (z tego ,co wiem nie zdarza się to u żadnej innej populacji ludzi współczesnych!). Warto zauważyć iż ‚Homo erectus’ ,’Homo ergaster’ czy neandertalczycy nie posiadali bródek kostnych, więc brak bródki u niektórych Aborygenów może być cechą, która jest przeważnie recesywna u tej odmiany ludzi współczesnych.

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:35:21

 

 

12472822_1003302289764460_6023848265880723137_n

 

12809758_1003302146431141_8718588682208393782_n

 

12800313_1003304429764246_4271506842243968925_n

ABORYGENI

 

 

 

 

12801492_1003237413104281_4988794845509035190_n

ABORYGENKA I EUROPEJKA

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:37:53

EUROPEJCZYK I ABORYGEN

12794506_1003237603104262_4787201824737824198_n

ESKIMOS

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 06:25:42

 

 

 

rekonstrukcja-z-geo-3

REKONSTRUKCJE NEANDERTALCZYKÓW

 

http://archaeologyinfo.com/homo-erectus/

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 08:52:46

KOLEJNA REKONSTRUKCJA HOMO ERGASTER – CHŁOPCA Z NAD JEZIORA TURKANA (AFRYKAŃSKI HOMO ERECTUS – TURKANA BOY)

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 09:12:23

ABORYGENI

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:02:49

ALAN WALKER I RICHARD LEAKEY PODCZAS BADANIA KOŚCI CHŁOPCA Z NAD JEZIORA TURKANA

 

 

 

Leakey i Walker ponadto dodali, że gdyby chłopcu z nad jeziora Turkana założyć czapkę, któraby zakrywała niskie czoło i wydatne łuki brwiowe, to prawdopodobnie przeszedłby zatłoczoną ulicą przez nikogo nie zauważony. Cytat ten można znaleźć w tej książce:

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 19:13:07

 

FOTOMONTARZ CZY NAUKA?

 

 

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 09:47:00

Zrzut ekranu z 2016-03-12 09:51:58

ARTYŚCI, MARZYCIELE MOGĄ ZDZIAŁAĆ WIELE. WSPÓŁCZESNY AKTOR PRZED I PO CHARAKTERYZAJCJI DO FILMU ‚WALKA O OGIEŃ’

 

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 09:54:33

 

Zrzut ekranu z 2016-03-12 09:59:01

BOKSER WAŁUJEW

16704863435_68c71898cc_o

From-Ancient-Butchering-Tools-to-Comment-Battles-on-the-Web-469946-3

W niniejszym artykule zaprezentowałem wiele różnych, bardzo ludzkich rekomstrukcji  H. erectus. Nie zawsze takie były, a i wpółcześnie próbuje się tych dawnych ludzi upodobnić do mięsożernych małp

Neandertalczycy również przeszli swoją ewolucję od małpy do człowieka,  jak w przypadku H. erectus; na kartce papieru, lub kawałku drewna. Można o tym poczytać tutaj:

https://bioslawek.wordpress.com/2014/01/26/uczniowie-nudza-sie-na-lekcjach-o-ewolucji/

Uczniowie nudzą się na lekcjach o ewolucji/ i trochę o nowych poglądach dotyczących wyglądu i inteligencji neandertalczyka

eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

 

Pod tym adresem znajduje się obszerna dyskusja na temat treści niniejszego wpisu:

http://forum.protestanci.info/viewtopic.php?p=322548&sid=93d5f5f69fc6864c0d5856d77874ba1d#322548

 

 

 

Żródła:

 

 

 

 

 

 

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hipoteza_multiregionalna

„Hipoteza multiregionalna – hipoteza wprowadzona do paleoantropologii przez Milford H. Wolpoffa mająca wyjaśniać zróżnicowanie populacji ludzkiej. Hipoteza multiregionalna zakłada, że różne podgatunki Homo sapiens wniosły istotny wkład genetyczny do obecnej puli genetycznej człowieka. Przyjmuje się nawet, że współczesny człowiek ma geny innych gatunków ludzi z rodzaju Homo jak Homo neanderthalensis czy Homo erectus. Przeciwstawną, konkurencyjną koncepcją jest teoria wyjścia z Afryki zakładająca, że człowiek współczesny pochodzi wyłącznie z Afryki.”

 

 

http://www.wiz.pl/8,1624.html

Zrzut ekranu z 2016-03-12 18:28:07

One response to “Jak długo człowiek istnieje na ziemi?

  1. Adam napisał:

    Co mogło powstrzymać ludzi od namnożenia się tak,by stać sobie na głowach?! Głód człowieku!

    Bioslawek:

    Może więcej konkretów, jakiś model teoretyczny? Klęski głodu czy epidemie zwalniają nisze ekologiczne, które są natychmiast wypełniane, więc jest niemożliwe, aby przez 2 miliony lat kleski głodu i zarazy redukowały ludzką populację na całym świecie. Grypa Hiszpanka, takie pandemie jak AIDS czy ogromne klęski głodu przyczyniają się do ogromnej śmiertelności w naszych czasach i znacznego skrócenia czasu życia. A jednak nie blokuje to wzrostu populacji. Od Afryki poprzez Azję aż do Europy mamy do czynienia z z tym wzrostem.

    Adam:

    I brak pojemności środowiska.

    Bioslawek:

    Co konkretnie masz na myśli? Jakiego to rodzaju próg ekologiczny mógłby powstrzymać populację Homo sapiens przed szybkim zaludnieniem i przeludnieniem świata?

    Adam:

    A co powstrzymuje borsuki, brzozy czy muchy? Czy much jest obecnie 10 razy więcej niż rok temu i 100 razy więcej niż 2 lata temu, borsuków 4 razy więcej niż 10 lat temu a 16 niż 20 lat temu?

    Bioslawek:

    Błąd ze złej analogii. Ludzie to nie muchy czy borsuki. Inne zasady selekcyjne rządzą muchami i borsukami, a inne ludźmi. Na przykład borsuki nie mają szans w konkurencji o zasoby z ludźmi. Szybko zostałyby przez człowieka wytępione i zjedzone, co przyczyniłoby się do wzrostu populacji Homo sapiens.

    Adam:

    Indianie rozmnażali się w tempie 3,4% rocznie[….]

    Bioslawek:

    Mogę prosić o źródło tej informacji?

    Adam:

    [….] bo mieli do czynienia z pustym kontynentem […..]

    Bioslawek:

    Co to konkretnie znaczy?

    Adam:

    […] na którym nadwyżka potomków nie musiała ze sobą tak ostro rywalizować o to, dla kogo starczy miejsca i pożywienia.

    Bioslawek:

    Najpierw stawiasz jakąs niezrozumiałą z sufitu wziętą tezę, a następnie zawieszasz na niej swoją argumentację, która swoją formą ociera się o bełkot. Z czymś takim nie da się dyskutować.

    Adam:

    W czasach Chrystusa z kolei populacja była kilkadziesiąt razy mniejsza niż dziś, bo plony z hektara były kilkadziesiąt razy mniejsze […..]

    Bioslawek:

    Ludzie rzekomo mieli 2 000 000 lat na to, by do czasów Jezusa podnieść wydajność rolnictwa🙂

    Adam:

    [….] nie wszystkie tereny były wykarczowane itd.

    Bioslawek:

    Na wykarczowanie też było rzekomo 2 000 000 lat.

    pozdrawiam

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s