Czy ludzie pochodzą od australopiteków?


Choć wszystkie dane naukowe wskazują na fakt, że australopiteki były małpami, a nie ludźmi, to często prezentuje się je jako chodzące na dwóch nogach owłosione małpoludy, z ludzkim wyrazem twarzy. Pominę szczegółowe opisy wszystkich cech australopiteków, które upodabniają je do małp człekokształtnych, natomiast skoncentruję się na zagadnieniu czy australopiteki miały na tyle ludzką anatomię, żeby mogły poruszać się w postawie wyprostowanej.

W Świecie Nauki (Grudzień 1994 nr:12 str:15) napisano, że za pomocą tomografii komputerowej przebadano czaszki kilku australopiteków (łącznie z czaszką “H.habilis”) w celu ustalenia kształtu i położenia ich błędników (narządów równowagi). Stwierdzono że są one takie, jak te jakie występują u współczesnych małp człekokształtnych, a nie takie, jakie mają ludzie. Znakomicie nadawały się one do robienia nadrzewnych akrobacji, ale za to marnie do chodzenia na dwóch nogach. W ten sam sposób przebadano czaszki kilku osobników należących do wymarłej gałęzi rodzaju ludzkiego zwanej Homo erectus (człowiek wyprostowany).Okazało się że ci dawni ludzie mieli narządy równowagi identyczne jak te, które my posiadamy. Z analiz błędników różnych czworonogów wynika, że rozmiar kanałów półkolistych jest właściwy dla danego typu lokomocji. Większe kanały półkoliste posiadają czworonogi nadrzewne. Mniejsze czworonogi naziemne.

(1) Goryl (2) Homo Dmanisi [zaliczany do grupy praludzi określanej H. erectus: https://bioslawek.wordpress.com/2014/01/18/coraz-wiecej-problemow-z-ewolucyjnym-scenariuszem-ewolucji-czlowieka/ ] (3) Australopitek. Narządy równowagi australopiteków miały taki sam kształt, jak błędniki współczesnych małp człekokształtnych. Wymarli ludzie, tacy jak H. Dmanisi [H. erectus] miały identyczne błędniki, jak ludzie współcześni

http://www.complejohumo.org/spoor.html

Niedawno znaleziono więcej dowodów na małpią anatomię australopiteków. Odkryto szczątki młodego australopiteka zaliczanego do gatunku Australopithecus afarensis. Znalezisko nazwano „Dziecko z Dikika”.

http://www.national-geographic.pl/national3/index.jsp?place=Lead07&news_cat_id=657&news_id=1358&layout=2&forum_id=393&page=text

Górna część ciała tej młodej samicy australopiteka wyglądała jak u „Lucy”. Miała małpią budowę. Jej mózg był mały, nos płaski jak u szympansa, a twarz długa i wystająca. Kości palców były zakrzywione i niemal równie długie jak u szympansów. Jej obie łopatki, w pełni zachowane i jedyne jak dotąd znaleziska tych fragmentów szkieletu australopiteków, były takie, jak u młodego goryla, mogły być przystosowane do wspinania się na drzewa. Niektórzy badacze sądzą, że ten australopitek część czasu spędzał jeszcze na gałęziach.

Większość poważnych badaczy zgadza się z faktem, że od bioder w górę australopiteki charakteryzowały się typowo małpią anatomią (poza położeniem otworu potylicznego). Twierdzą jednak, że od pasa w dół australopiteki posiadały anatomię nie odróżniającą je od ludzi. Na poparcie tej tezy twierdzi się, że w porównaniu z małpami i ludźmi miednica australopiteków miała typowo ludzką budowę. Czy to prawda? Twierdzenia te mogą wyglądać na prawdziwe, ponieważ podpisuje się pod nimi ogromna większość antropologów, ale czy wszyscy? Czy istnieją jakieś fakty naukowe przeczące tym śmiałym tezom?

W literaturze antropologów ewolucyjnych często prezentuje się zestawienia miednic należących do szympansa, australopiteka i człowieka. Przeważnie takie zestawienia prezentowane są jako rysunki, które nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Proporcje nie są zachowane, a rysunki obrazujące miednicę australopiteka są tak podrasowane, że praktycznie nie różnią się od ludzkich. Na powyższej ilustracji widać właściwe zestawienie miednic szympansa, australopiteka i człowieka. Wszystkie proporcje (poza rozmiarem) zostały tutaj zachowane

To jakiś fotomontaż, stwór poruszający się w postawie wyprostowanej od pasa w górę małpa, a od pasa w dół mający wyglądać jak człowiek? Ciekawe jak mogła poruszać się forma przejściowa pomiędzy czworonożną małpą i pionowo poruszającą się istotą i jak mogła zdobywać przewagę ewolucyjną uciekając przez drapieżnikiem

https://www.pinterest.com/sallyozma/kinfolk-science/

https://sites.google.com/site/guideforatapuerca/home/the-museum-of-human-evolution-meh-of-burgos

W miarę coraz bardziej szczegółówej wiedzy na temat anatomii australopiteków, co umożliwiają nowe odkrycia paleontologiczne, nowsze rekonsktrukcje tych zwierząt coraz bardziej przypominają małpią, a nie ludzką postawę. Tym samym okazuje się, że wcześniejsze wizje artystyczne, na których oparto rekonstrukcje wyglądu australopiteków, nie miały nic wspólnego z danymi naukowymi, ale za to dużo z prywatnymi wyobrażeniami autorów tych eksponatów

Ciekawe dlaczego australopiteki miały małpie błędniki. Jakby taki typ narządów równowagi nie dawał przewagi ewolucyjnej podczas łażenia na czterech kończynach i po drzewach, to ludzie mieliby do dzisiaj takie same błędniki jak małpy.

(1) Czaszka Australopiteka afarensis „LUCY”, kształtem przypomina czaszkę młodej samicy goryla (2) Czaszka goryla (3) Czaszka Australopiteka africanusa, która kształtem przypomina czaszkę szympansa (4) Czaszka szympansa (5) Czaszka człowieka neandertalskiego (6) Czaszka człowieka współczesnego(7) Czaszka Australopiteka bosei (8) Czaszka goryla

Czy australopiteki twardo stoją na swoich stopach?

Co jakiś czas w mediach, jak i oczywiście w internecie, ukazują się, często wewnętrznie sprzeczne, doniesienia o różnych odkryciach mających, jak się zapewnia, przybliżać nas do odsłonięcia tajemnicy, jakimi  drogami ewolucja wykreowała współczesnych ludzi. Przykłady takich  wewnętrznych sprzeczności postanowiłem opisać w tym artykule. Jakiś czas temu świat obiegła wiadomość, że znaleziono kość stopy, która wygląda na bardzo ludzką, ale ze względu na datowanie przypisano ją Australopitekowi afarensis, LUCY. Tą najprawdopodobniej ludzką kość przypisano Australopitekowi Afarensis choć nie znaleziono wespół z tą kością żadnych innych kości australopiteka należącego do tego gatunku.

Tak oto na temat tego znaleziska napisano w Archeowieściach:

Lokalizacja czwartej kości śródstopia. Illustration by Carol Ward/University of Missouri

W najnowszym „Science” ukazały się analizy tej stosunkowo niewielkiej kości, na którą nauka czekała tyle lat. Przeprowadzili je badacze z Uniwersytetu Missouri i Uniwersytetu Stanowego w Arizonie. Okazało się, że jest ona bardzo podobna do naszej czwartej kości śródstopia. Jej budowa wyraźnie wskazuje na to, że stopa Lucy była wysklepiona, a nie płaska jak u małp. To zaś oznacza, że Australopithecus afarensis były dobrze przystosowane do chodzenia na dwóch nogach. Musiały jednak za to zapłacić utratą małpiej sprawności w poruszaniu się po drzewach.
Ward, C., Kimbel, W., & Johanson, D. (2011). Complete Fourth Metatarsal and Arches in the Foot of Australopithecus afarensis Science, 331 (6018), 750-753 DOI: 10.1126/science.1201463

Teraz przejdziemy do najnowszej rewelacji. Otóż odnaleziono kilka kości stopy i również wydatowano je na pochodzące z czasów LUCY. Tym razem jednak znalezisko okazało się bardziej kompletne i nie pozostawia wątpliwości iż były to kości małpie.
Archeowieści donoszą:

– Częściowo zachowana stopa z Burtele pokazuje, że 3,4 mln lat temu, Australopithecus afarensis, które chodziły na dwóch nogach w pozycji wyprostowanej, nie były jedynym gatunkiem homininów żyjącym w tej części Etiopii – mówi szef zespołu badawczego dr Yohannes Haile-Selassie z Muzeum Historii Naturalnej w Cleveland. To pierwszy taki mocny dowód na to.
Znaleziona stopa charakteryzuje się przede wszystkim odstającym paluchem. Przypomina więc bardzo stopę żyjących około milion lat wcześniej Ardipithecus ramidus. Tymczasem Australopithecus afarensis miały paluch ułożony równolegle do innych palców, tak jak my.

Proszę zauważyć niekonsekwencje w wyciąganiu wniosków. Najpierw kość znalezioną bez jakichkolwiek innych części szkieletu, w dodatku wyglądającą na ludzką, przypisuje się Australopitekowi afarensis. Następnie znajduje się małpie kości stopy i jak w poprzednim przypadku kości te są jedynymi pozostałościami po stworzeniu do którego należały, ale tym razem mówi się, że mamy tutaj do czynienia z innych gatunkiem hominida niż Australopitek afarensis.
Mało tego; ciężko w tym drugim przypadku dopatrzeć się jakichkolwiek przesłanek, żeby właściciela tych małpich kości stopy nazywać „hominidem”!

Archeowieści dalej komentują to znalezisko:

Taka stopa zdradza, że posiadający ją gatunek był bardziej przystosowany do życia na drzewach, a po ziemi poruszał się mniej chętnie. Tymczasem stopy Australopithecus afarensis były dostosowane do długodystansowych marszów. – Z perspektywy czasu doskonale widać, która grupa odniosła sukces – mówi Latimer.
Badacze na razie nie przydzielili stopy do żadnego gatunku. Główną przeszkodą jest brak czaszki i zębów, które można powiązać ze stopą. Jednak zdaniem odkrywców w wielu elementach znalezione kości bardzo przypominają stopy Ardipithecus ramidus.

Teraz przynajmniej widać, jakimi kryteriami kierują się paleoantropologowie ewolucjoniści, kiedy ustalają czy jakaś małpa była już hominidem, czy jeszcze nie. Te ustalenia są wysoce arbitralne i opierają się głównie na fantazji samych odkrywców konkretnego znaleziska.
Ale pójdźmy dalej. Niedawno dokonano odkrycia nowego osobnika należącego do gatunku Australopitek africanus.

Znaleziony okaz nazwano Australopitek sediba. W związku z tematyką tego artykułu zajmiemy się stopami tego okazu oraz jego klasyfiksyfikacją.
Archeowieści donoszą na tego znaleziska:

Zdaniem odkrywców Australopithecus sediba to bardzo prawdopodobny kandydat na przodka wszystkich przedstawicieli rodzaju Homo, a więc i nas. Znalezione szkielety mają co prawda wiele cech charakterystycznych dla australopiteków, ale nie brak też cech występujących u wczesnych Homo.(….) Cechy ludzkie są na tyle mocne, że niektórzy naukowcy nie zgadzają się z uznaniem hominina z jaskini Malapo za australopiteka i uważają, że jest to już prymitywny przedstawiciel rodzaju Homo. Sami odkrywcy też rozważali takie zaklasyfikowanie znaleziska, ale w końcu uznali, że przeważają cechy charakterystyczne dla australopiteków. Ich zdaniem odkryty gatunek najprawdopodobniej jest potomkiem Australopithecus africanus, którego liczne szczątki znajdowane są w Sterkfontein od lat.

Oraz w innym artykule na ten temat:

Szczególnie cenne są analizy kości dłoni i stopy, gdyż rzadko można je spotkać w materialne kopalnym. Drobne kości tych części ciała łatwiej bowiem ulegają zniszczeniu. (….) Na to, że Australopithecus sediba często korzystał jeszcze z drzew, wskazują również badania kości stóp i kostki. Szczególnie mocno badaczy zaskoczyła kostka. Jest ona bowiem niezwykłą mieszanką cech prymitywnych i nowoczesnych. – Gdyby jej kości nie tkwiły w skale razem, to moglibyśmy przydzielić je do dwóch różnych gatunków – komentuje Bernhard Zipfel z Uniwersytetu Witwatersrand w Johannesburgu (Południowa Afryka).

Każdy kto interesuje się paleoantropologią wie, że Australopitek afarensis miłał być wspólnym przeodkiem Australopiteka habilisa (“H. habilis”) i Australopiteka africanusa. Początkowy peleton mający wieść od małpy do człowieka przedstawiano tak:

Australopitek habilis (H. habilis) miał dać początek H. erectus, ten zaś H. sapiens. Z drugiej strony Australopitek afarensis miał dać początek Australopitekowi africanusowi, ten z kolei Australopitekowi bosei

Okazuje się jednak, biorąc pod uwagę nowe i starsze interpretacje, że Australopitek afarensis, LUCY, miał posiadać stopy nie różniące się od stóp ludzkich, natomiast rzekomo bardziej zaawansowany ewolucyjnie Australopitek africanus (Australopitek sediba) miał się charakteryzować anatomią stóp, która umożliwiała mu wprawne chodzenie po drzewach. Jak już wiemy Australopitek nazywany do czasu odkrycia Australopiteka sediby „H. Habilis”, który też miał się wywodzić z Australopiteka afarensisa, LUCY, nie jest już uwzględniany na drzewie filogenetycznym mającym obrazować ewolucję człowieka od małpy, jako bezpośredni przodek człowieka. Teraz jego miejsce zajął Australopitek sediba. Jeżeli więc LUCY rzeczywiście miałaby typowo ludzkie stopy, a Australopitek sediba posiadałby stopy charakteryzujące się bardziej małpią budową, to Australopitek afarensis nie może być uważany za bezpośredniego przodka Australopiteka africanusa (Australopiteka sediby).

W takim układzie Australopitek afarensis ze względu na swoją „typowo ludzką” anatomię stóp, wypada z drzewa rodowego i ląduje, śladem „H.habilisa”, w jakimś ślepym zaułku ewolucji. Prezentuję obrazek mający przedstawiać ewolucję człowieka. Niech każdy sam zobaczy, jakie przetasowania wprowadzają nowe znaleziska i przy okazji proszę się zastanowić na jakich podstawach rysowano takie drzewa i propagowano przez całe dziesięciolecia!

“H. habilis” zdegradowany do rangi australopiteka (małpy południowej). Uczeni ewolucjoniści proponują nowego kandydata na ogniwo łączące małpę z człowiekiem. Nowego kandydata nazwano Australopitek sediba

http://blog.everythingdinosaur.co.uk/blog/_archives/2011/09/09/4895958.html

Przez całe dziesięciolecia można było się przyzwyczaić do tego, że co jakiś czas drzewo mające ukazywać ewolucję człowieka od małpy było wyrywane z korzeniami i wyrzucane na śmietnik. Mimo zapewnień i deklaracji największych autorytetów (najczęściej samych odkrywców broniących statusu odkopanych przez nich znalezisk) każde kolejne drzewo miało obrazować ten jedyny scenariusz obrazujący jak to małpa przeistaczała się w człowieka. Niestety najczęściej wystarczył jeden element (czaszka, kość, ząb), żeby ich deklaracje rozsypały się w pył. Jeszcze do niedawna wszem i wobec zapewniano, że naszym bezpośrednim przodkiem, mającym jeszcze małpie cechy, była istota zwana „H. Habilis”. Oczywiście jak w każdym poprzednim wypadku pojawiły się tony artykułów z opisem życia „małpoluda” i ilustracjami oraz filmami mającymi przedstawiać jego wygląd.

Do dzisiaj mimo wyników badań nad błędnikami „H. habilis” (były małpie nie ludzkie) oraz efektów innych badań prezentuje się te istoty w różnych czasopismach i na wystawach, jako pierwszych przedstawicieli rodzaju homo, którzy dali początek gatunkowi Homo ergaster, a następnie człowiekowi współczesnemu. A jaka jest obiektywna prawda naukowa?

http://www.kognitywistyka.net/encyklopedia/czlowiekowate.html

http://www.holtanatomical.com/somso/ANATOMY/racial-origins-models/reconstruction-of-a-skull-of-homo-habilis-o-h-24

Homo habilis – pierwszy afrykański Homo, stanowiący przedmiot licznych kontrowersji od momentu ogłoszenia. Szczątki OH-7, które posłużyły jako główna podstawa dla tej odważnej decyzji taksonomicznej, należały do osobnika młodego, ale nawet pojemność mózgoczaszki, którą miałby on jako dorosły (647 cm3 wg ekstrapolacji Tobiasa) nie osiągała ówczesnego limitu dla rodzaju Homo (700 cm3). Uzasadnieniem przypisania habilisa do naszego rodzaju była więc (oprócz kilku elementów morfologii) cecha behawioralna – domniemane używanie zmodyfikowanych narzędzi kamiennych, znalezionych w tej samej lokacji (ale: zob. A. garhi). Stąd też nazwa gatunku – „Człowiek zręczny”.
Osobniki opisywane jako habilis były niewielkimi, dwunożnymi hominidami, mierzącymi ok. 110-132 cm i ważącymi ok. 30-40 kg, przy czym źródła przyjmujące szeroką definicję gatunku podają do 157 cm/52 kg. Cechowały się mniejszymi zębami policzkowymi, budową dłoni pozwalającą na dokładniejsze chwytanie oraz większym niż u australopiteków mózgiem. Przypuszcza się, że w skład ich diety zaczęły wchodzić pokarmy zwierzęce: padlina oraz szpik pozyskiwany z rozłupywanych narzędziami kości.
Bliższe zdefiniowanie habilisa jest niemożliwe ze względu na rozbieżności pomiędzy paleoantropologami: gatunek ten bywa zaliczany do australopiteków (Australopithecus habilis); spory dotyczą też przypisania konkretnych osobników, np. znalezionego w 2002 w Gruzji D-2700 (Homo georgicus?); zob. zwłaszcza Homo rudolfensis poniżej.
Ogłoszony: 1964 (L. Leakey, J. Napier, Ph. Tobias).
Wiek: ok. 2,4-1,5 mln lat.
Pojemność mózgoczaszki: ok. 500-800 cm3.
Egzemplarze: OH-7 – Jonathan Leakey (syn Mary i Louisa), XI 1960; wąwóz Olduwai, Tanzania; Twiggy (OH-24) – P. Nzube, X 1968, wąwóz Olduwai, Tanzania (nazwa – „gałązka” – na cześć brytyjskiej modelki); KNM-ER 1813 – K. Kimeu, 1973, region Koobi Fora, wschodnie okolice jez. Turkana, Kenia.

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Homo_habilis_skull_-_Naturmuseum_Senckenberg_-_DSC02097.JPG

Homo rudolfensis – za zamieszanie odpowiedzialna jest głównie jeden okaz, KNM-ER 1470. Część uczonych uważa, że ten i kilka podobnych egzemplarzy to po prostu duże habilisy; większość jednak zalicza je do osobnego gatunku, przyjmując zaproponowaną przez Rosjanina P. Aleksiejewa nazwę rudolfensis. To jednak nie koniec kłopotów. Rudolfensis klasyfikowany jest jako Homo, jako australopitek (Australopithecus rudolfensis), a ostatnio jako gatunek wywodzący się od K. platyopsa – Kenyanthropus rudolfensis.
KNM-ER 1470 wyróżnia typowa dla australopiteków masywna budowa twarzy i zębów, w połączeniu w dużą, ludzką mózgoczaszką. Ralph Holloway dopatruje się wewnątrz tej czaszki odciśniętego śladu bardzo rozwiniętej okolicy Broki, a więc obszaru mózgu mającego u ludzi bezpośredni związek z mową.
Zaproponowany: 1986.
Wiek: współczesny z H. habilis.
Pojemność mózgoczaszki: ok. 775 cm3 (KNM-ER 1470).
Egzemplarze: KNM-ER 1470 – B. Ngeneo (zespół R. Leakey), VIII 1972, Koobi Fora, basen jez. Turkana, Kenia.

Fragment z wywiadu z polskim geologiem i ewolucjonistą Marcinem Ryszkiewiczem:

http://www.newsweek.pl/ludzka-historia,62682,1,1.html

Ludzka historia

[…..] Naszą najważniejszą cechę – dwunożność – nabyliśmy w lesie, nie na sawannie, i to nawet niekoniecznie „schodząc na ziemię”. I ten stan trwał długo, jeszcze przez parę milionów lat. Nawet pierwszy wytwórca narzędzi, tzw. człowiek zręczny (Homo habilis), był jeszcze przystosowany do nadrzewności, a z mięsa zadowalał się padliną i szpikiem wydobywanym z kości zwierząt. Do tego właśnie potrzebował narzędzi, nie do polowania.

                 H. habilis. Tak jeszcze niedawno wyobrażano sobie tą istotę

Czy tak:

‚http://scienceagainstevolution.org/v4i6f.htm

‚Artyści pracujący w oparciu o skamieniałości i raporty dostarczane przez paleontologów przedstawiali zwykle Homo habilis jako istotę zdecydowanie człekokształtną, z wyjątkiem głowy, która przypominała głowę małpy człekokształtnej.

Ten bardzo spekulatywny wizerunek Homo habilis utrzymał się aż do 1987 roku. Wówczas to Tim White i Don Johanson donieśli, że w Wąwozie Olduwai odkryli pierwszego osobnika Homo habilis (OH 62), którego czaszka była wyraźnie połączona z kośćmi pozostałej części szkieletu. Znalezione szczątki wykazały, iż istota ta miała zaledwie l m wysokości i dość długie ramiona. Rekonstrukcje nowego Homo habilis (il. 12.7) były zdecydowanie bardziej małpokształtne niż poprzednie.’

Oblicze Australopiteka habilisa nieco po degradacji. Brakuje jeszcze tylko owłosienia twarzy i małpiego wyrazu twarzy, żeby można było ten artystyczny obrazek nazwać naukową rekonstrukcją

Po lewej stronie należące do różnych osobników czaszki Australopiteka habilisa, zwanego do niedawna H.habilis. Po prawej czaszki wymarłych ludzi: od góry neandertalczyka i idąc w dół dwóch osobników zaliczanych do H. erectus (człowiek pekiński) i H. Ergaster

https://www.sculpturegallery.com/sculpture/hominid_series_of_five_skulls.html

Czaszki australopiteków, w tym australopiteka habilis, oraz czaszki tzw. ludzi archaicznych (należących do gatunku H. sapiens: https://bioslawek.wordpress.com/2013/08/02/jednosc-ludzkiego-gatunku-nowe-potwierdzenie-naukowe/) , wyraźnie się od siebie rożnią. Pierwsze są podobne do małpich drugie do czaszek należących do ludzi współczesnych

Czaszki i rekonstrukcje ludzi archaicznych

http://galleryhip.com/human-evolution-tree.html

Człowiek, to odrębna jednostka systematyczna, która nie jest powiązana filogenetycznie z żadną inną formą taksonomiczną

Z braku lepszego kandydata na ewolucyjnego przodka człowieka kłamstwo dotyczące Australopiteka zwanego H. Habilis podsycane było jeszcze do niedawna. Dotąd dopóki nie znaleziono innego kandydata. Skąd my to znamy? Teraz okazał się nim być australopitek, który według wcześniejszych oszacowań miał stać w pochodzie do człowieczeństwa pomiędzy Australopitekiem afarensis, „LUCY”, i Australopitekiem bosei, a więc według wcześniejszych poglądów habilis miał być bardziej ewolucyjnie zaawansowany niż Australopitek africanus, do którego to gatunku należy istota nazwana Australopitek sediba. To właśnie Australopitek sediba zajął miejsce (zdegradowanego do rangi australopiteka, czyli małpy) habilisa.

                                              Czaszka Australopiteka sediba

http://haberciburada.com/evrim-teorileri-alt-ust-oldu/


To co pozostało po Australopiteku sedibie nie różni się zbytnio od tego, co pozostało po innych australopitekach. Cechy zachowanego szkieletu ukazują nam małą istotę ze stopami przystosowanymi do chodzenia pod drzewach i małpimi górnymi kończynami. Ewolucjoniści dopatrzyli się jednak ludzkiej cechy w budowie dłoni tych stworzeń.  Australopitek sediba posiadał kciuk większej długość niż z reguły mają małpy człekokształtne. Poza tym stwierdzono, że jego długość jest zbliżona do długości ludzkiego kciuka. Rewelacja ta poskutkowała oczywiście ideologią dorobioną do faktu. Otóż zaczęto zapewniać, że Australopitek sediba nie ustępował człowiekowi jeżeli chodzi o posługiwanie się dłońmi. Że z łatwością wyrabiał narzędzia, co z pewnością, zdaniem odkrywców i innych badaczy, musi dowodzić jego bardziej niż u małp zaawansowanych zdolności umysłowych! Na poparcie tej ostatniej tezy zaraz znalazły się „dowody” w postaci pewnych „ludzkich cech” w budowie mózgu Australopiteka sediby. Uczeni dopatrzyli się ich na podstawie odcisku mózgu w czaszce. Stwierdzili oni, że Australopitek sediba ogólnie miał typowo małpi mózg, ale już troszeczkę ludzki.
Czy Australopitek sediba posługiwał się swoimi dłońmi tak sprawnie jak człowiek? Poza rozmiarem kciuka dłonie Australopiteka sediby nie różniły się od małpich dłoni. Palce miały taką samą długość, a paliczki były zakrzywione, co jest przystosowaniem do chodzenia po gałęziach.
Poza tym do wprawnego manipulowania dłońmi na sposób, jak to czynią ludzie potrzeba jeszcze czegoś więcej niż tylko dłuższego małpiego kciuka. Dłonie muszą być odpowiednio zbudowane z części miękkich; mięśni ścięgien, odpowiednio unerwione, a kciuk musi posiadać właściwy tylko ludziom staw siodełkowy. Poza tym muszą istnieć odpowiednie obszary w mózgu, które umożliwiają człowiekowi posiadanie tak precyzyjnych zdolności manualnych. Niczego takiego w anatomii Australopiteka sediby nie stwierdzono.

(1) Szkielet ludzkiej dłoni z wyszczególnionym stawem siodełkowym (2) Szkielet dłoni Australopiteka sediba, nie posiadający stawu siodełkowego (3) Porównanie dłoni H. sapiens z dłońmi współczesnych małp (4) Czaszka Australopiteka sediby

http://pl.wikipedia.org/wiki/Staw_siode%C5%82kowy Staw siodełkowaty (articulatio sellaris) – rodzaj stawu, w którym obie powierzchnie stawowe są wklęsłe, w kształcie siodełek. Taki układ występuje tylko w stawie śródręczno-nadgarstkowym kciuka. Wykonywane ruchy to: przywodzenie i odwodzenie, przeciwstawianie i odprowadzanie oraz ruch wypadkowy – obwodzenie

Zanim scenariusz ewolucji człowieka od Australopiteka sediby zostanie włożony między bajki (jak każdy jeden poprzedni scenariusz dotyczący ewolucji człowieka od małpy) dla przywołania rozważnego sceptycyzmu u moich czytelników zacytuję jeden z rozdziałów ciekawej książki pt. Zakazana archeologia. Jeszcze do niedawna książka ta była powszechnie wyszydzana i atakowana przez takich poszukiwaczy śladów ludzkiej ewolucji, jak Richard Leakey (odkrywca wielu australopiteków, w tym „H.habilisa”). Czuli się oni wręcz oburzeni wnioskami na temat Australopiteków, jakie zgodnie z prawdą wyłuszczyli autorzy tej pozycji. Zacytujmy po części ich wnioski i sami, biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy, osądźmy czy  tezy autorów Zakazanej archeologii  się nie zmaterializowały:

http://archeonova.wordpress.com/rozdzial-12/

Zrzut ekranu z 2015-03-15 00:45:29

Według Louisa Leakeya ani australopiteki, ani Homo erectus nie byli przodkami człowieka. Z kolei neandertalczycy powstali prawdopodobnie, zdaniem Leakeya, w wyniku krzyżowania się Homo erectus i Homo sapiens. Obecnie szczegóły ewolucji człowieka pozostają tematem aktywnej dyskusji. Jednak większość paleoantropologów uznaje progresję od jednego z gatunków australopiteków do Homo habilis, następnie Homo erectus i wczesnego Homo sapiens, który dał początek zarówno neandertalczykom jak i współczesnym ludziom

(….) Louis Leakey uważał, że odkrycie Homo habilis w Wąwozie Olduwai, istoty żyjącej w okresie wczesnych australopiteków, lecz posiadającej większy mózg, doskonale potwierdza jego pogląd, że australopiteki nie były przodkami człowieka (ii. 12.6). Stanowiłby jedynie boczną gałąź w ewolucji ludzkiego gatunku. Tym samym Homo erectus, uważany za potomka australopiteków, również zostałby usunięty z drzewa genealogicznego Homo sapiens sapiens.

Jak jednak interpretować znaleziska neandertalskie? W opinii niektórych naukowców neandertalczycy reprezentowali gatunek przejściowy między Homo erectus a Homo sapiens. Leakey podał natomiast inne wyjaśnienie: “Czy nie jest możliwe, że stanowili oni odmiany powstałe w wyniku krzyżowania się Homo sapiens i Homo erectus?”. Można by wysunąć zarzut, że w wyniku takiego procesu pojawią się hybrydy, które nie będą zdolne do rozmnażania się. Jednak Leakey zwrócił uwagę na fakt, iż amerykański bizon krzyżuje się ze zwykłym bydłem, dając płodne potomstwo.

(…..) OH 62 – Czy prawdziwy Homo habilis uprzejmie wstanie?

Artyści pracujący w oparciu o skamieniałości i raporty dostarczane przez paleontologów przedstawiali zwykle Homo habilis jako istotę zdecydowanie człekokształtną, z wyjątkiem głowy, która przypominała głowę małpy człekokształtnej (il. 12.7).,

Ten bardzo spekulatywny wizerunek Homo habilis utrzymał się aż do 1987 roku. Wówczas to Tim White i Don Johanson donieśli, że w Wąwozie Olduwai odkryli pierwszego osobnika Homo habilis (OH 62), którego czaszka była wyraźnie połączona z kośćmi pozostałej części szkieletu. Znalezione szczątki wykazały, iż istota ta miała zaledwie l m wysokości i dość długie ramiona. Rekonstrukcje nowego Homo habilis (il. 12.7) były zdecydowanie bardziej małpokształtne niż poprzednie.

Johanson i jego współpracownicy doszli do wniosku, że prawdopodobnie niewłaściwie przypisano Homo habilis wiele kości kończyn odkrytych przed rokiem 1987.

Znalezisko OH 62 potwierdza naszą opinię, iż kości udowe ER 1481 i ER 1472 z Koobi Fora, opisane jako niemal ludzkie skamieniałości, mogły należeć do przedstawicieli Homo sapiens sapiens, którzy żyli w Afryce w okresie późnego pliocenu. Część badaczy przypisała je Homo habilis. Jednak nowy wizerunek tego gatunku wyklucza taką interpretację. Być może więc kości udowe z Koobi Fora należały do Homo erectus? G. E. Kennedy przypisał kość udową ER 1481 temu hominidowi. E. Trinkhaus zauważył jednak, że poza jednym wyjątkiem zasadnicze rozmiary tej skamieniałości znajdują się w obrębie zakresu cech właściwych dla kości udowych współczesnego gatunku człowieka.

(….) Odkrywcy OH 62 musieli borykać się z problemem ewolucyjnego połączenia między nowym, bardziej małpokształtnym Homo habilis a Homo erectus. Te dwa gatunki oddziela w linii ewolucyjnej zaledwie około 200 000 lat. Jednak przejście H. habilis – H. erectus obejmuje raczej radykalne zmiany morfologiczne, w tym dużą zmianę rozmiarów ciała. Stosując modele prawidłowego wzrostu człowieka, Richard Leakey obliczył, że dorastający Homo erectus, odkryty w 1984 roku (KNM-WT 15000), osiągnąłby ponad l,8 m wysokości jako dorosły osobnik. Z drugiej strony, dorosły OH 62 miał jedynie niecały metr wzrostu. Biorąc to wszystko pod uwagę, wydaje się niewiarygodne, by w ciągu mniej niż 200 000 lat nastąpił ewolucyjny skok z małego, małpokształtnego Homo habilis OH 62 do dużego, bardziej człekokształtnego Homo erectus KNM-WT 15000. (…) Nie tylko nowe znaleziska, takie jak OH 62, zakwestionowały długo akceptowany wizerunek Homo habilis. Odkryte wcześniej skamieniałości tego gatunku, interpretowane początkowo przez część badaczy jako niemal ludzkie kości, zostały później uznane przez innych naukowców za znaleziska przypominające szkielet małp człekokształtnych.

Jak już wspomnieliśmy, w warstwie Bed I Wąwozu Olduwai znaleziono kompletny szkielet stopy, oznaczony jako OH 8. Wydatowano go na 1,7 min lat i przypisano Homo habilis. W 1964 roku M. H. Day i J. R. Napier przypisali jednak stopę OH 8 Homo sapiens. W ten sposób również przyczynili się do upadku człekokształtnego wizerunku Homo habilis.

Z kolei O. J. Lewis, anatom z St. Bartholomew’s Hospital Medical College w Londynie, wykazał, że stopa OH 8 przypomina bardziej stopę szympansów i goryli. Uznał zatem, iż osobnik OH 8 był przystosowany do nadrzewnego trybu życia. Taka interpretacja powoduje pewien problem. Społeczeństwo wyobrażające sobie swojego hipotetycznego przodka – Homo habilis – jako istotę żyjącą raczej na drzewach, dzięki odpowiednio przystosowanej do tego stopie, zamiast kroczyć odważnie w wyprostowanej postawie ciała po afrykańskich sawannach, z pewnością nie służy planom propagandowym zwolenników ewolucji.

Na podstawie badań kości stopy OH 8, przeprowadzonych przez Lewisa, można dojść do wniosku, że Homo habilis cechował się o wiele bardziej małpokształtną budową, niż sądziła dotąd większość naukowców. Odkrycie OH 62 potwierdza ten pogląd. Istnieje również inna możliwość: stopa OH 8 nie należała do Homo habilis, lecz do australopiteka. Taką interpretację popierał Lewis.

Przez lata różni uczeni opisywali szkielet stopy OH 8 jako niemal ludzką stopę, niemal małpią, pośrednią między budową stopy człowieka i małpy człekokształtnej, odmienną zarówno od stopy człowieka i małpy człekokształtnej, w końcu podobną do stopy orangutana. Taka różnorodność opinii ponownie ukazuje ważną cechę znalezisk paleoantropologicznych – w wielu przypadkach podlegają one wielorakim, sprzecznym interpretacjom. Stronnicze rozważania decydują często, który pogląd zwycięża w danej chwili. W Wąwozie Olduwai znaleziono również rękę OH 7, jako część typowego okazu Homo habilis. W 1962 roku J. R. Napier stwierdził, że pod pewnymi względami, zwłaszcza, jeśli chodzi o zakończenia palców, posiada ona całkowicie ludzką budowę. Podobnie jak w przypadku stopy OH 8 późniejsze badania wykazały, iż ręka OH 7 przypomina rękę małpy człekokształtnej, co zakwestionowało bądź to przypisanie jej do Homo habilis, bądź ogólnie akceptowany, człekokształtny wizerunek tego gatunku, opierający się również na pierwotnej interpretacji znaleziska OH 7. Podobieństwo odkrytej ręki do ręki małpy skłoniło Randalla L. Susmana i Jacka T. Sterna do wysunięcia wniosku, że służyła ona stworzeniu o “nadrzewnym trybie życia”.

Innymi słowy, Homo habilis, czy jakakolwiek istota, do której należała ręka OH 7, mogła spędzać większą część życia wisząc na gałęziach drzew. Ten małpokształtny wizerunek różni się od zdecydowanie człekokształtnego obrazu Homo habilis i innych przypuszczalnych przodków ludzi, jaki spotykamy zwykle w albumach na temat początków życia i w specjalnych programach telewizji edukacyjnej.

W świetle sprzecznych danych dotyczących Homo habilis niektórzy badacze uznali, że “stworzenie” tego gatunku na pierwszym miejscu rodzaju Homo było nieuzasadnione.

Jeżeli znaleziska przypisane Homo habilis nie należały w rzeczywistości do tego gatunku, co zatem reprezentowały? T. J. Robinson przekonywał, że Homo habilis został błędnie utworzony z mieszaniny szczątków szkieletowych należących do Australopithecus africanus i Homo erectus. Zdaniem innych naukowców wszystkie kości Homo habilis należały do australopiteków.

Widzimy, więc ostatecznie, że Homo habilis jest tak samo realny jak pustynny miraż. Czasami przedstawia się go jako istotę człekokształtną, innym razem małpokształtną, czasami istnieje, a czasami neguje się jego istnienie -zgodnie z upodobaniami osoby wypowiadającej dany pogląd. Biorąc pod uwagę wiele sprzecznych opinii, naszym zdaniem, materiał Homo habilis reprezentuje najprawdopodobniej więcej niż jeden gatunek hominida: małego, małpokształtnego i nadrzewnego australopiteka (OH 62 i niektóre znaleziska z Olduwai), prymitywnego Homo (czaszka ER 1470) i Homo sapiens sapiens (kości udowe ER 1481 i ER 1472).

(1) Małpiatka (2) Gibbon (3) Szympans (4) Goryl (5) Człowiek

Źródła:

Australopithecus sediba – przodek wszystkich ludzi?

http://archeowiesci.pl/2010/04/08/australopithecus-sediba-przodek-wszystkich-ludzi/

Ludzka stopa australopiteka

http://archeowiesci.pl/2011/02/11/ludzka-stopa-australopiteka/

http://australianmuseum.net.au/Homo-habilis#sthash.H1PU23QN.dpuf

„These characteristics resulted in this species’ placement into the human genus, Homo. However, this classification is now being debated because new fossil discoveries show this species shares some important physical similarities with members of the Australopithecus genus”.

http://www.sciencedaily.com/releases/2014/08/140825152556.htm

The Taung Child, South Africa’s premier hominin discovered 90 years ago by Wits University Professor Raymond Dart, continues to shed light on human origins. By subjecting the skull of the first australopith discovered to the latest technologies in the Wits University Microfocus X-ray Computed Tomography (CT) facility, researchers are now casting doubt on theories that Australopithecus africanus shows the same cranial adaptations found in modern human infants and toddlers — in effect disproving current support for the idea that this early hominin shows infant brain development in the prefrontal region similar to that of modern humans.

The results have been published online in the Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) on Aug. 25, in an article titled „New high resolution CT data of the Taung partial cranium and endocast and their bearing on metopism and hominin brain evolution.”
The Taung Child has historical and scientific importance in the fossil record as the first and best example of early hominin brain evolution, and theories have been put forward that it exhibits key cranial adaptations found in modern human infants and toddlers.

To test the ancientness of this evolutionary adaptation, Dr Kristian J. Carlson, Senior Researcher from the Evolutionary Studies Institute at the University of the Witwatersrand, and colleagues, Professor Ralph L. Holloway from Columbia University and Douglas C. Broadfield from Florida Atlantic University, performed an in silico dissection of the Taung fossil using high-resolution computed tomography.

„A recent study has described the roughly 3 million-year-old fossil, thought to have belonged to a 3 to 4-year-old, as having a persistent metopic suture and open anterior fontanelle, two features that facilitate post-natal brain growth in human infants when their disappearance is delayed,” said Carlson.
Comparisons with the existing hominin fossil record and chimpanzee variation do not support this evolutionary scenario.
Citing deficiencies in how the Taung fossil material has been recently assessed, the researchers suggest physical evidence does not incontrovertibly link features of the Taung skull, or its endocast, to early prefrontal lobe expansion, a brain region implicated in many human behaviors.

The authors also debate the previously offered theoretical basis for this adaptation in A. africanus. By refuting the presence of these features in the Taung Child, the researchers dispute whether these structures were selectively advantageous in hominin evolution, particularly in australopiths.
Thus, results of the new study show that there is still no evidence for this kind of skull adaptation that evolved before Homo, nor is there evidence for a link between such skull characteristics and the proposed accompanying early prefrontal lobe expansion, Carlson said.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Australopithecus_afarensis

Liczne szczątki A. afarensis znaleziono w Afryce Wschodniej, ale niektórzy badacze uważają, że nie wszystkie ze znalezionych skamieniałości faktycznie należy przypisać temu gatunkowi. Najsłynniejszą przedstawicielką A. afarensis jest „Lucy” – szkielet odkryty w listopadzie 1974 roku w okolicach osady Hadar (geologiczna Formacja Hadar) we wschodniej Etiopii.

Kontrowersje wzbudza też kwestia, czy A. afarensis był aby na pewno gatunkiem naziemnym; wiele cech budowy wskazuje, że mógł dużą część czasu spędzać na drzewach.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Australopithecus_africanus

Australopithecus africanus żył przeszło 3 mln lat temu. Być może gatunek ten występował jeszcze 2 mln lat temu. Przedstawiciele tego gatunku poruszali się na dwóch nogach choć prawdopodobnie dwunożność nie była w pełni wykształcona – wskazują na to badania kanałów półkolistych, które u naczelnych badał Fred Spoor. Australopitek ten prawdopodobnie pędził częściowo nadrzewny tryb życia, na co wskazują m.in. odkrycia w Sterkfontein.

https://bioslawek.wordpress.com/2014/04/12/czy-stopniowa-ewolucja-bylaby-w-stanie-przebudowac-malpia-anatmie-i-dostosowac-ja-do-pionowej-lokomocji-czy-rzeczywiscie-ludzie-sa-podobni-genetycznie-do-szympansow-w-98/

Czy stopniowa ewolucja byłaby w stanie przebudować małpią anatomię i dostosować ją do pionowej lokomocji? Czy rzeczywiście ludzie są podobni genetycznie do szympansów w 98%?

http://naturalselection.0catch.com/Files/Early%20Man.html

Early Man

http://www.ucl.ac.uk/cdb/research/spoor

My main research falls into two areas:
– Human palaeontology, evolution of skull morphology during the Plio-Pleistocene of Africa in particular, with an emphasis on functional and developmental aspects.
– Comparative and functional morphology of the mammalian inner ear, with a focus on the relationship between the organ of balance and locomotion of particular species.
For more details see my lab page.
My research is currently supported by the National Geographic Society, the National Science Foundation (U.S.A.), and private donations.

http://www.skullsunlimited.com/record_variant.php?id=3825

http://businesswolf.org/theres-a-convincing-new-theory-that-water-shaped-human-evolution/

Top 10 Mysteries of the First Humans

http://www.livescience.com/12937-10-mysteries-humans-evolution.html?cmpid=514627_20150315_41969156&adbid=10152624136906761&adbpl=fb&adbpr=30478646760

Humans are unique among life on this planet, and much remains a mystery as to how we evolved. What steps came first? Why did we evolve this way and not that direction? Why are we the only human species left? What other paths might we have gone down in our evolution? And what directions might we go from here?

https://www.facebook.com/groups/IDIDI777ID/permalink/438033439706059/

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s