Czy wnioski oparte na symulacjach komputerowych są w stanie podważyć koncepcję nieredukowalnej złożoności prawdziwych układów biochemicznych?

genprogtrees

Jakiś czas temu znajomy ze Stanów przysłał mi naszpikowany matematyką wyższą i żargonem informatyków artykuł, zdaje się z ‚Nature’, z którego zrozumiałem jedynie, że poważa koncepcję nieredukowalnej złożoności i że autorzy tergo artykułu powołują się na teorię mutacji neutralnych Kimury. Autorzy opisują jakieś matematyczne symulacje komputerowe i zapewniają, że falsyfikują koncepcję nieredukowalnej złożoności. Z czymś takim spotkałem się po raz pierwszy, ale podejrzewałem, że to nowa strategia neodarwinistów. Zamiast w tych symulacjach zastosować normalne cząsteczki biochemiczne, oni zastosowali skomplikowane wzory matematyczne, to znaczy oparli swoją argumentację na wiedzy dostępnej garstce wybrańców Po zastanowieniu postanowiłem ten artykuł wysłać Michaelowi Behe’emu. Behe był podobnego zdania, co ja: ” w komputerze można różne rzeczy symulować, tylko jak to się ma do rzeczywistości biologicznej” ? No i na tym stanęło. Minęło kilka miesięcy i ukazał się ten artykuł, który dowodzi, że symulacje komputerowe nie falsyfikują koncepcji niereukowalnej złożoności;

Paper: Irreducible complexity (IC) not falsified, as claimed

http://www.uncommondescent.com/intelligent-design/paper-irreducible-complexity-ic-not-falsified-as-claimed/

Computer models in the literature are not irreducibly complex. An IC model was developed by the author, but it did not evolve.

Neodarwiniści nie zmieniają sposobów zwalczania koncepcji nieredukowalnej złożoności, na co już dawno zwrócił uwagę Michael Behe:

Neodarwinista Alan Orr napisał:

„[. . . ] system nieredukowalnie złożony można stopniowo zbudować, dodając części, które początkowo dające tylko nieznaczną przewagę stają się istotne wskutek późniejszych zmian. Ta logika jest bardzo prosta. Pewna część (A) początkowo wykonuje jakąś pracę (i być może robi to niezbyt dobrze). Później zostaje dodana inna część (B), która ma być pomocna dla części (A). Ta nowa część nie jest istotna, stanowi tylko ulepszenie. Lecz jeszcze później część (A) (lub coś innego) może zmienić się w taki sposób, że część (B) stanie się teraz niezbędna. Proces ten trwa dalej wraz z dokładaniem kolejnych części do układu. W końcu wymaganych może być wiele części.”

Po bliższym przyjrzeniu się tej argumentacji od razu można zauważyć, że nie zawiera ona żadnych poznawczych treści. Innymi słowy; nie różni się od gołosłownego stwierdzenia, że jakiś tam układ nieredukowalnie złożony powstał na drodze ewolucji, i tyle. Michael Behe w swojej książce ‘Czarna skrzynka Darwina’ na stronie 135, w następujący sposób podsumował takie jałowe poznawczo bajanie:

„(….) W końcu zamiast pokazać w jaki sposób ich [neodarwinistów] teoria daje sobie radę z tym problemem [wyjaśnieniem pochodzenia nieredukowalnej złożoności w biologii], darwiniści starają się obejść problem z nieredukowalnej złożoności przy pomocy gierek słownych. Faktem jest, że nikt w miejsca wyimaginowanych liter [A->B->C] nie wstawia PRAWDZIWYCH NAZW [BIO]CHEMICZNYCH.

We wspomnianych wyżej podręcznikach, owych komiksowych „wyjaśnień” nie rozwija się dalej, mimo że książki te wykorzystuje się do nauczania doktorantów, którzy z łatwością mogliby zrozumieć szczegółowe wyjaśnienia.” ;

10152652_453526104779361_1295260853_n

https://bioslawek.wordpress.com/2013/08/02/o-tym-jak-zwolennicy-samo-dziejstwa-neodarwinizmu-wyjasniaja-pochodzenie-biologicznych-kompleksow-nieredukowalnie-zlozonych/

 

Źródło ilustracji:

http://www.talkorigins.org/faqs/genalg/genalg.html

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s