Naukowcy w końcu zsekwencjonowali genomy wszystkich piętnastu gatunków zięb Darwina, ujawniając kluczowy gen odpowiedzialny za różnorodność dziobów tych ptaków

http://www.nature.com/news/darwin-s-iconic-finches-join-genome-club-1.16896

Wyniki badań poniekąd potwierdziły wcześniejsze klasyfikacje taksonomiczne zięb Darwina (podział na gatunki, a raczej podgatunki), jednakże skłoniły badaczy również do sklasyfikowania (na podstawie różnic anatomicznych) niektórych wcześniej uznanych za odrębne gatunki zięb, jako jeden gatunek. Zespół prowadzący badania odkrył również bardzo liczne ślady wzajemnego mieszania genów przez różne podgatunki zięb Darwina, jaki miał miejsce podczas całej historii ewolucyjnej tych ptaków. Uczeni zidentyfikowali geny odpowiedzialne za morfologię dziobów tych ptaków. Jeden z tych genów nazwano ALX1, który u kręgowców, w tym ryb i ssaków, prowadzi do rozwoju twarzowej części czaszki, a utrata tego genu skutkuje poważnymi deformacjami. Innymi słowy gen ALX1 wchodzi w skład większego kompleksu genetycznego, który steruje morfogenezą części twarzowej czaszki u kręgowców, w tym dziobów u zięb Darwina. Skutki utraty genu ALX1 pokazują, że jest to sieć nieredukowalnie złożona (https://bioslawek.wordpress.com/2014/10/24/prawdziwa-i-niezmanipulowana-definicja-nieredukowalnej-zlozonosci-w-biologii-koncepcja-w-tej-formie-jest-uznawana-przez-czolowego-teoretyka-id-biochemika-michaela-beheego-oraz-przez-discovery-inst/).

U zięb Darwina gen ALX1 posiada dwa różne warianty, które dopasowane są do odpowiedniego kształtu dzioba. Podgatunki o bardzo zmiennym kształcie dzioba posiadają mieszaninę wariantów tych genów, która niewątpliwie powstała w wyniku rekombinacji genetycznej. Innymi słowy pod względem polimorfizmu tego genu obserwujemy w populacji tych ptaków zjawisko wielokrotności alleli. Mimo, że jedni badacze upatrują w odkryciu tego zjawiska wyjaśnienia pochodzenia różnych kształtów dziobów u zięb Darwina, to inni biologowie ewolucyjny twierdzą, że temat jest w dalszym ciągu otwarty, a odkryte fakty, to jedynie wierzchołek góry lodowej. Ricardo Mallarino, biolog ewolucyjny z Uniwersytetu Harvarda, uważa, że obraz jest bardziej skomplikowany, a odkrycie genu ALX1 powinno w przyszłości pomóc dokładniej zrozumieć na czym polega kontrola genów odpowiedzialnych za morfogenezę różnych typów dziobów u zięb Darwina.

Podsumowanie: Jak nowe badania wpływają na hipotezę Darwina?

no-darwin

Broszura wydana w roku 1999 przez Narodową Akademię Nauk (NAS) w Stanach Zjednoczonych podaje: „Szczególnie przekonującym przykładem specjacji [procesu powstawania nowych gatunków] jest 13 gatunków łuszczaków badanych przez Darwina na wyspach Galapagos, znanych obecnie jako darwinowskie łuszczaki [zięby Darwina]”.

W latach siedemdziesiątych XX wieku grupa naukowców kierowana przez Petera i Rosemary Grantów rozpoczęła badania nad tymi ptakami i zaobserwowała, że po rocznej suszy łatwiej było przeżyć osobnikom, które miały trochę większe dzioby od pozostałych łuszczaków. Ponieważ rozmiar i kształt dzioba jest jednym z podstawowych sposobów rozróżniania tych 13 gatunków, odkrycia te uznano za nadzwyczaj cenne. W broszurze czytamy dalej: „Grantowie obliczyli, że gdyby na owych wyspach susze występowały średnio raz na 10 lat, to już w ciągu jakichś 200 lat mógłby powstać nowy gatunek łuszczaków”.

Publikacja ta pomija jednak pewne istotne, aczkolwiek niewygodne fakty. W następnych latach po suszy łuszczaki z mniejszymi dziobami znów zdominowały całą populację. Dlatego w roku 1987 Peter Grant i magistrant Lisle Gibbs napisali w piśmie naukowym Nature, że zaobserwowali „odwrócenie kierunku, w jakim zmierza dobór naturalny”. W roku 1991 Grant przyznał, że po każdej zmianie warunków klimatycznych „populacja, poddana doborowi naturalnemu, ulega wahaniom to w jedną, to w drugą stronę”. Badacze ci zauważyli również, że część łuszczaków, które uznawano za odmienne gatunki, krzyżuje się między sobą i wydaje na świat potomstwo o większych szansach na przeżycie. Peter i Rosemary Grantowie doszli do wniosku, że gdyby krzyżowanie się tych ptaków trwało nadal, to w ciągu zaledwie 200 lat mogłoby dojść do połączenia dwóch „gatunków” w jeden.

W roku 1966 biolog ewolucyjny George Christopher Williams napisał: „Uważam to za godne pożałowania, że teorię doboru naturalnego wykorzystuje się przede wszystkim do wyjaśniania zmian ewolucyjnych. Jest ona znacznie ważniejsza przy wyjaśnianiu procesu adaptacji”. Teoretyk ewolucji Jeffrey Schwartz napisał w roku 1999, że jeśli wnioski Williamsa są poprawne, to dobór naturalny może pomagać gatunkom w przystosowaniu się do zmieniających się warunków, ale „nie tworzy niczego nowego”.

Darwinowskie łuszczaki rzeczywiście nie przekształcają się w „nic nowego”. Nadal są łuszczakami. A fakt, iż krzyżują się między sobą, podaje w wątpliwość metody stosowane przez niektórych ewolucjonistów w definiowaniu gatunku. Ujawnia też, że nawet prestiżowe uczelnie mogą przedstawiać materiał dowodowy w sposób tendencyjny.[1]

Autorzy streszczenia z ‚Nature’ włożyli wiele starań, aby wnioski wynikające z  badań nad genomami zięb Darwina wtłoczyć w ramy paradygmatu neodarwinowskiego. Jednak na tle dostępnych faktów ich zabiegi wyglądają na wyjątkowo groteskowe. Od dawna jest regułą, że zwolennicy myśli Darwina próbują szukać dowodów na ewolucję tam, gdzie nauka jeszcze nie dotarła i nie wyjaśniła wielu zagadek biologii. Zjawisko wielokrotności alleli nie jest wynikiem mechanizmów neodarwinowskich: http://pl.wikipedia.org/wiki/Allele_wielokrotne (http://pracownicy.uwm.edu.pl/wasowicz/c2.pdf) . Allele, które przyczyniają się do polimorfizmu w populacji (http://pl.wikipedia.org/wiki/Polimorfizm_%28genetyka%29) nie powstają od zera w wyniku mechanizmów neodarwinowskich, duplikacji genu oraz późniejszych mutacji (https://bioslawek.wordpress.com/2014/04/22/hipoteza-mechanizmu-duplikacji-genow-w-ewolucji-jest-falszywa/), tylko z już istniejących alleli, które mutują i są rekombinowane w procesie crossing-over (http://pl.wikipedia.org/wiki/Rekombinacja_genetyczna), lub innych jeszcze niepoznanych procesów, będących elementem naturalnej bioinżynierii komórkowej i umożliwiającej tasowanie domen. ALX1 nie jest jakimś nowym genem, który wyewoluował u zięb Darwina. Steruje on rozwojem twarzowej części czaszki u wszystkich kręgowców, a więc nawet patrząc z punktu widzenia zwolenników filogenezy jest to gen bardzo konserwatywny ewolucyjnie (http://pbkom.eu/sites/default/files/artykulydo2012/35_2_229.pdf). Naukowcy zajmujący się tymi sprawami poszli ponadto do wniosku, że istnienie różnych wariantów genu ALX1 nie wyjaśnia różnorodności dziobów u zięb Darwina. A więc na odkrycie czeka lwia część mechanizmów genetycznych, o których funkcjach biolodzy nie mają pojęcia. Nic nie wskazuje na to, że mechanizmy genetyczne odpowiedzialne za różne kształty dziobów u tych ptaków potwierdzają założenia neodarwinizmu (https://bioslawek.wordpress.com/2013/08/02/o-zakladanych-mechanizmach-ewolucji-neodarwinowskiej-o-nieneodarwinowskich-przyczynach-zmiennosci-o-prawie-powtarzalnej-zmiennosci-oraz-o-niemozliwosci-pogodzenia-hipotez-opartych-na-przekonaniu-o/). Wręcz przeciwnie, wszystko wskazuje na to, że są to procesy w ramach normy reakcji na środowisko. Innymi słowy różne dzioby u zięb Darwina są efektem kontrolowanej przez ich organizmy ewolucji określanej też, jako naturalna biotechnologia komórkowa [2].

Proszę też zauważyć, że przez całą historię ewolucyjną tych ptaków istniał między różnymi odmianami zięb Darwina swobodny przepływ genów, co dodatkowo dowodzi, że mimo mnożenia gatunków zięb Darwina ponad miarę przez darwinistów (reguła:https://bioslawek.wordpress.com/2014/11/04/tworzenie-nowych-gatunkow-czlowieka-to-mnozenie-bytow-ponad-miare/), tak naprawdę w dalszym ciągu mamy do czynienia z jednym taksonem. Innymi słowy u zięb Darwina obserwujemy duże zróżnicowanie w obrębie jednej populacji oraz specjację (powstawanie bariery reprodukcyjnej), która nie jest mechanizmem powstawania nowych gatunków [3].

Przypisy:

[1]

[2]

Ewolucja kontrolowana

https://bioslawek.wordpress.com/2012/01/15/ewolucja-kontrolowana/

Szybkie dost dostosowanie w ramach normy reakcji na środowisko (ewolucji kontrolowanej)

https://bioslawek.wordpress.com/2012/07/05/dodonaea-viscosa-angustissima-roslina-stanowiaca-kolejny-przyklad-szysbkiego-dostosowania-sie-w-ramach-normy-reakcji-na-srodowisko-czyli-kolejny-raz-o-ewolucji-kontrolowanej/

Przewidywalne wzory kontrolowanej ewolucji

https://bioslawek.wordpress.com/2012/11/02/przewidywalne-wzory-ewolucji-czyli-o-odkryciu-kolejnego-mechanizmy-nie-neodarwinowskiego-ktory-umozliwia-roznym-organizmom-dostosowanie-sie-do-konkretnego-srodowiska-w-ramach-normy-reakcji-na-srodo/

Nowe doniesienie z dziedziny badań nad mechanizmami epigenetycznymi

https://bioslawek.wordpress.com/2014/04/17/2481/

Evolution’s new wrinkle: Proteins with cruise control provide new perspective

http://www.princeton.edu/main/news/archive/S22/60/95O56/index.xml?section=topstories

Evolution Is Not Random (At Least, Not TotZobacz teżally)

http://m.livescience.com/48103-evolution-not-random.html?cid=514636_20141002_32724136

Does evolutionary theory need a rethink?

http://www.nature.com/news/does-evolutionary-theory-need-a-rethink-1.16080

Predictable evolution trumps randomness of mutations

http://www.nature.com/news/predictable-evolution-trumps-randomness-of-mutations-1.12459

Far from random, evolution follows a predictable genetic pattern, Princeton researchers find

http://molbio.princeton.edu/news/faculty-research-news/658-far-from-random-evolution-follows-a-predictable-genetic-pattern-princeton-researchers-find

Neo-Darwinism, the Modern Synthesis and selfish genes: are they of use in physiology?

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3060581/

Super-fast evolution

http://www.news.leiden.edu/news/super-fast-evolution.html

The closest look ever at the cell’s machines

http://www.embl.de/aboutus/communication_outreach/media_relations/2006/060122_heidelberg/

How a shape-shifting DNA-repair machine fights cancer

http://www.rdmag.com/news/2014/02/how-shape-shifting-dna-repair-machine-fights-cancer

[3]

Czy specjacja jest mechanizmem powstawania nowych gatunków?

https://bioslawek.wordpress.com/2012/05/17/czy-specjacja-jest-mechanizmem-powstawania-nowych-gatunkow/

Odkrywamy ewolucję na nowo. Czyli o nowych poglądach na specjację

https://bioslawek.wordpress.com/2012/06/17/odkrywamy-ewolucje-na-nowo-czyli-o-nowych-pogladach-na-specjacje/

Ewolucja w supertempie. Znowu o specjacji i pielęgnicach

https://bioslawek.wordpress.com/2012/06/17/ewolucja-w-supertempie/

Forma żywa a koncepcja gatunku biologicznego

https://bioslawek.wordpress.com/2012/10/02/1485/

Źródło ilustracji

Dodatek
Zięby Darwina umożliwiają testowanie rywalizujących koncepcji pochodzenia

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s