Nowe badania potwierdzają optymalny projekt siatkówki kręgowców

Na ilustracji po prawej stronie schemat odwróconej siatkówki kręgowców

Jeszcze do niedawna ewolucjoniści wspominali chętnie o odwróconej siatkówce jako o przykładzie „złego projektu” i na dowód, że ewolucja działa, ponieważ widzimy w naturze niedoskonałe rozwiązania. Światło bowiem musi przedostać się przez wszystkie warstwy siatkówki, zanim dotrze do czopków i pręcików, co wydaje się nielogiczne. Co mówią na ten temat ostatnie badania?

http://www.scientificamerican.com/article/the-purpose-of-our-eyes-strange-wiring-is-unveiled/?WT.mc_id=SA_Facebook

Komórki glejowe, które przechodzą przez warstwy siatkówki i na końcu łączą się z czopkami (odpowiedzialnymi za widzenie kolorów), mają pewną interesującą cechę – są gęstsze niż reszta komórek w siatkówce. W przezroczystej siatkówce większa gęstość (i odpowiadający jej współczynnik załamania) oznacza, że komórka glejowa może kierować światłem, zupełnie tak jak światłowód.

Ta właściwość komórek glejowych poprawia ostrość naszego widzenia oraz – co ciekawe – sprawia, że glej najlepiej przepuszcza kolory od zielonego po czerwony, które są najbardziej potrzebne w widzeniu dziennym. Oko zazwyczaj otrzymuje za dużo niebieskiego.

Symulacje komputerowe pokazały, że zielony i czerwony są koncentrowane pięć do dziesięciu razy bardziej w komórkach glejowych i odpowiadających im czopkach, niż światło niebieskie.

Aby lepiej zbadać ten problem, naukowcy przeprowadzili badania na świniach gwinejskich, które tak jak ludzie są aktywne za dnia, a ich siatkówka została dobrze poznana i opisana. Przy użyciu obrazowania mikroskopowego w 3 wymiarach naukowcy zaobserwowali drogę światła w świńskiej siatkówce dla 27 widzialnych kolorów.

Okazało się, że w każdej warstwie siatkówki światło nie rozkładało się równomiernie, lecz zostało skupione w kilku punktach. Światło było kierowane przez kolejne warstwy aż do czopków i w tych długich kolumnach było skoncentrowane do 10 razy bardziej niż przy zwykłej jego intensywności.

Co ciekawe, skoncentrowane światło docierające do czopków odpowiadało ich kolorom. Czopki nie są tak wrażliwe na światło jak pręciki (odpowiedzialne za widzenie czarno-białe), więc takie skoncentrowanie światła pozwala im lepiej funkcjonować. Tymczasem niebieskie światło, nie tak skoncentrowane przez komórki glejowe, trafiało rozproszone w okolice pręcików.

Te wyniki wskazują na to, że oko zostało zoptymalizowane tak, aby rozmiar i gęstość komórek glejowych odpowiadały kolorom, na które nasze oko jest wrażliwe. Dzięki temu wizja dzienna jest lepsza, a widzenie w nocy na tym nie traci. Efekt ten najlepiej działa kiedy nasze źrenice są zwężone, co dodatkowo poprawia ostrość wizji.

Autor streszczenia: Ewa Pawlikowska

Źródło tekstu:

https://www.facebook.com/groups/teoriaID/permalink/750076781756630/

Źródło ilustracji:

http://www.neuroanatomy.wisc.edu/selflearn/invertedretina.htm

Zobacz też: 

O projekcie siatkówki kręgowców

https://bioslawek.wordpress.com/2012/01/14/o-projekcie-siatkowki-kregowcow/

‚Odwrócona siatkówka’

https://bioslawek.wordpress.com/2012/page/16/

Nieprzebyte problemy z ewolucją oka

https://bioslawek.wordpress.com/2014/02/18/nieprzebyte-problemy-z-ewolucja-oka/

One response to “Nowe badania potwierdzają optymalny projekt siatkówki kręgowców

  1. Świetne informacje, czesto luźno traktujące temat, czasami dosadnie. Gratuluję pomysłu. Pan może stworzyć na prawdę fantastycznie działającą stronę. Przede wszystkim profesjonalna strona z multimediami, tabelami obalania kolejnych „dowodów” ewolucji jakie pojawiają się każdego tygodnia, kącikiem dowcipów, a przede wszystkim bogata w treść ze źródłami jak teraz, coś jeszcze lepszego jak chomikowanie… Z takim zaangażowaniem, i krótką ripostą na ewolucję jaką Pan stosuje mozna przekonywać wielu internautów. Może nie odnalazłem tego jeszcze w Pana artykułach, ale jak się Pan odnosi na rzekomy dowód: https://www.youtube.com/watch?v=YTIed0ZzHSQ dla mnie długi nerw nie świadczy o ewolucji, bardziej wskazuje tego samego projektanta. poza tym ewolucja raczej chciałaby krótkiego nerwu jak sugeruje Dawkins

    Bioslawek:

    Nerw krtaniowy u żyrafy; czy to dowód nieinteligentnego projektu w biologii?

    https://bioslawek.wordpress.com/2014/01/08/nerw-krtaniowy-u-zyrafy-czy-to-dowod-nieinteligentnego-projektu-w-biologii/

    Wydawanie dzwięków, to skomplikowany proces. Mięśnie strun głosowych są silnie unerwione. Na przykład u człowieka przy wydawaniu niezliczonych dźwięków współpracuje jakieś 100 mięśni języka, warg, żuchwy, gardła i klatki piersiowej. Zwróćmy uwagę na pewną różnicę: Jeden neuron wystarcza do sterowania 2000 włókien mięśnia brzuchatego łydki sportowca, ale poszczególne neurony odpowiedzialne za pracę krtani często łączą się jedynie z dwoma lub trzema włóknami mięśniowymi. Podczas wydawania dzwięków biarą udział płuca i przepona. Praca serca też jest istotna. Specyficzna morfologia nerwu krtaniowego u kręgowców i jego połączenia umożliwiają prawidłową kontrolę i synchronizację tych procesów.

    The Laryngeal Nerve of the Giraffe: Does it Prove Evolution?
    Wolf-Ekkehard Lönnig

    http://www.weloennig.de/LaryngealNerve.pdf

    z

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s